کارلوس آلکاراز پس از قهرمانی در اوپن استرالیا ۲۰۲۶، نام خود را در تاریخ تنیس جاودانه کرد؛ جوانترین مردی که توانست قهرمان هر چهار گرند اسلم شود. اما پشت این موفقیتها، پسری ساده و صمیمی از مورسیا با نام مستعار «کارلیتوس» قرار دارد که شادی و انرژیاش در زمین، قلب طرفداران را ربوده است.
آلکاراز هیچگاه دوست نداشت «کارلوس» خوانده شود؛ به نظرش این نام بیش از حد جدی بود. او حتی در کودکی «بازندهای بد» بود و گاهی راکتهایش را از شدت عصبانیت میشکست؛ اما همین روحیه جنگنده، او را به قلههای افتخار هدایت کرد.
نقش مربیگری خوان کارلوس فررو، قهرمان رولان گاروس ۲۰۰۳، در رشد آلکاراز غیرقابل انکار است. فررو اعتقاد داشت که آلکاراز باید آزادانه و شاداب بازی کند تا بهترین نمایش را ارائه دهد. آلکاراز با شعار همیشگی پدربزرگش - «سر، قلب، جرات» - همواره در لحظات حساس بیباک و جسور ظاهر شد.
بازیهای او آکنده از فور هندهای قدرتمند، دراپشاتهای هوشمندانه و نمایشهای تهاجمی است که تماشاگران را میخکوب میکند. آلکاراز سال ۲۰۲۳ سلطه نادال و جوکوویچ را در ویمبلدون شکست و در مسابقات مختلف رکوردهای بیسابقهای به جای گذاشت.
گرچه فراز و نشیبهایی مانند شکست المپیکی و لحظات تلخ داشته، اما همیشه به زندگی و تنیس با نگاهی مثبت ادامه داده است. او بارها گفته: «اگر حس میکنی نمیتوانی برنده شوی، اصلاً وارد زمین نشو.»
کارلوس آلکاراز، با محبوبیت ویژه نزد هواداران و بازیکنان، هیچگاه شیوه شاد و آزادش را فدای نتیجه نکرد. او حتی در تمرینات گرنداسلمها ترجیح میدهد نزدیک تماشاگران باشد و همیشه با لبخند و انرژی مثبت، خاطرهای فراموشنشدنی برای طرفداران میسازد.
آلکاراز پس از کسب گرند اسلم استرالیا گفت: «خوشحالی برای من از هر موفقیت بزرگی مهمتر است. تنیس بخشی از زندگی من است اما همه زندگیام نیست.»
Insert Comment