در جریان یکی از مسابقات حساس فوتبال اروپا، زمانی که جانلوئیجی دوناروما، دروازهبان ایتالیایی پاری سن ژرمن، ناخواسته باعث مصدومیت شدید جمال موسیالا، ستاره بایرن مونیخ شد، موجی از ناراحتی و فشار روانی، این بازیکن را فراگرفت. این اتفاق چنان بر دوناروما تأثیر گذاشت که هم در زمین بازی و هم در رختکن، گریه کرد و دچار احساس گناه عمیقی شد.
لوییس انریکه، سرمربی با تجربه پاری سن ژرمن، بلافاصله پس از دیدار در نشست خبری با صراحت اعلام کرد: «ما تیم خشنی نیستیم» و تلاش کرد فضای ملتهب را از بازیکنش دور کند. او به خوبی میدانست که اینگونه فشارها میتواند موجب از هم پاشیدن روحیه تیم شود و نقش مهمی در بازسازی اعتماد به نفس دوناروما بر عهده گرفت.
این اولین بار نیست که انریکه در موقعیتهای حساس، خود را سپر بازیکنانش میکند. در طول فصل نیز، هرگاه دوناروما با انتقادات مواجه شده، این مربی اسپانیایی با حمایت قاطع از شاگردش دفاع کرده است. این رفتار انریکه، به ویژه در فرهنگ فوتبالی ایران درس مهمی دارد؛ اینکه یک مربی باید فارغ از نتیجه و حاشیه، پشتیبان بازیکنان باشد تا بتوانند عملکرد بهتری از خود ارائه دهند.
موضوع حمایت روحی از ورزشکاران در فوتبال ایران نیز اهمیت زیادی دارد؛ چه بسیار دیدهایم که بازیکنان پس از اشتباه یا حادثهای غیرعمد، تحت فشار روانی شدید قرار میگیرند و کمبود پشتیبانی کادر فنی میتواند آنها را به سمت افتی جدی هدایت کند.
در مجموع، رفتار حرفهای و انساندوستانه انریکه پس از این حادثه، الگویی برای فوتبال حرفهای در سطح جهانی و حتی فوتبال ایران است. نباید فراموش کنیم که بازیکنان نیز انسان هستند و اشتباه و حادثه بخشی از ذات بازی فوتبال است. پشتیبانی از آنان، مخصوصاً در شرایط حساس، کلید موفقیت و تداوم انگیزه در تیم خواهد بود.
Insert Comment