داستان فوتبالیستهایی که دوران کودکی خود را به عنوان پناهجو پشت سر گذاشتهاند، یکی از جذابترین روایتهای جام جهانی است. آنتونیو رودیگر، مدافع تیم ملی آلمان و بازیکن رئال مادرید، همراه خانوادهاش از جنگ داخلی سیرالئون گریخت و پس از سفر پرمخاطرهای سرانجام در آلمان پناهنده شد. رودیگر در خاطراتش میگوید، عمویش برای نجات آنها از دست نیروهای شورشی مجبور شد برادرش را در کیسه برنج پنهان کند تا جانش حفظ شود.
آلفونسو دیویس، کاپیتان تیم ملی کانادا و مدافع بایرن مونیخ، دوران کودکی را در اردوگاه پناهندگان غنا گذراند؛ خانواده او پس از فرار از جنگ لیبریا در این کمپ ساکن شدند. او مهاجری است که شانس تحصیل، ورزش و ساختن آیندهای جدید در کانادا را داشته است.
استوری ایرانکوندا، مهاجم تیم ملی استرالیا، نیز نمونهای از فوتبالیستهایی است که یا در اردوگاههای آفریقایی متولد شدهاند یا دوران کودکی خود را در آنها گذراندهاند. گل او به تیم ترکیه، رکورد جوانترین گلزن استرالیا در تاریخ جام جهانی را ثبت کرد.
افزایش حضور بازیکنان مهاجر و پناهجو در تیمهای ملی نشاندهنده اهمیت فرصت برابر و اثرات مثبت جامعه میزبان است. این بازیکنان نه تنها نماد اراده و پشتکار هستند، بلکه سبب تغییر نگاه جهانی به مسئله پناهجویی نیز شدهاند.
در عین حال، برخی سیاستهای مهاجرتی نظیر محدودیتهای اخیر ایالات متحده برای پذیرش پناهندگان انتقادات زیادی را برانگیخته است. در مقابل، کشورهایی مثل کانادا همچنان با آغوش بازتر به پذیرش پناهندگان ادامه میدهند. با این حال، برای بسیاری از پناهندگان ورزش راهی به سوی امید و موفقیت فراهم کرده است.
Insert Comment