نائورو، کشوری کوچک واقع در اقیانوس آرام، علیرغم علاقه به فوتبال جهان و تماشای مسابقات مهم، هرگز تیم ملی فوتبال رسمی نداشته و زیرساختهای فوتبالی آن تقریباً وجود ندارد. در این جزیره ۲۱ کیلومتر مربعی با جمعیتی حدود ۱۲ هزار نفر، فقط یک زمین فوتبال صحرایی وجود دارد که بیشتر برای بازیهای غیررسمی و توسط مهاجرین استفاده میشود.
ورزش اصلی در نائورو، فوتبال استرالیایی (Aussie rules) است که ۳۰ درصد مردم آن را بازی میکنند؛ دو و میدانی و وزنهبرداری نیز رواج دارند و جزیره حتی در المپیک هم شرکت کرده است.
فوتبال اما از سوی محلیها اغلب با شوخی و تمسخر همراه بوده و تنها کودکان با پوشیدن تیشرتهای بازیکنان مشهور مثل لیونل مسی و کریستیانو رونالدو به این ورزش علاقه نشان دادهاند.
با این حال، گروهی از داوطلبان به رهبری چارلی پامروی، فوتبالیست و سرمربی سابق آکادمی بریتانیایی، تلاش میکنند با فراهم آوردن آموزش و توزیع توپ بین کودکان و همکاری با مدارس و کلیساها، فوتبال را به ابزاری برای سلامت و انسجام اجتماعی تبدیل کنند.
نائورو با مشکلات عدیدهای همچون زمینهای غیرقابل سکونت ناشی از استخراج بیرویه فسفات، واردات ۹۰ درصدی غذا و نرخ بالای چاقی و دیابت مواجه است. اما میزبانی بازیهای میکرونزی در سال ۲۰۲۸ که فوتبال را نیز شامل میشود، امید جدیدی برای پیشرفت و معرفی نائورو در عرصه ورزشی منطقهای ایجاد کرده است.
هدف پروژه فوتبالی نائورو پرورش بازیکنانی است که بتوانند طی چند سال آینده اولین تیم ملی واقعی این کشور را تشکیل دهند. داوطلبان معتقدند زندگی بسیاری از نوجوانان نائورویی میتواند از این مسیر مسیر رشد و امید بگیرد و هویتی نو برای کشور بسازد.
Insert Comment