فوتبال ایتالیا، با چهار قهرمانی در جام جهانی و تاریخ پرشکوهش، بار دیگر در آستانه بحرانی بزرگ قرار گرفته است. شکست غیرمنتظره برابر نروژ در اولین بازی انتخابی جام جهانی باعث شد لچیانو اسپالتی، که فقط دو سال پیش بهعنوان منجی ایتالیا به این تیم پیوسته بود، از سمت خود برکنار شود.
با وجود پیروزی مقابل مولداوی، تیم ملی ایتالیا در برابر صدرنشین گروه، نروژ، ۹ امتیاز عقب است و امید چندانی به صعود مستقیم ندارد. حالا نگاهها به جانشین اسپالتی دوخته شده، اما کلودیو رانیری هم پیشنهاد فدراسیون را رد کرده و فعلاً مسئولیت اجرایی خود در باشگاه رم را ادامه میدهد. استفانو پیولی نامزد جدی سرمربیگری است، اما با توجه به حساسیت موقعیت، پذیرش این مسئولیت آسان نیست.
نکته قابل توجه آن است که مشکلات فوتبال ایتالیا فقط به کادر فنی محدود نمیشود، بلکه ریشهای عمیقتر دارد؛ تنها نزدیک به ۳۵ درصد بازیکنان سری آ ایتالیایی هستند و بسیاری از استعدادهای جوان، یا فرصت دیده شدن ندارند یا صرفاً بر اساس اصول دفاعی و تاکتیکی رشد میکنند نه خلاقیت فردی. با وجود تلاشها در مرکز تمرین کاورچیانو و موفقیتهای جوانان در اروپا، همچنان مسیر تجربهاندوزی برای ستارههای آینده مسدود است.
فابیو کاپللو، مربی نامآشنای ایتالیا، این وضعیت را بحران «نسلی و ساختاری» دانسته است و خواستار تمرکز بر پرورش تکنیک و خلاقیت به جای صرفاً تاکتیک و کنترل توپ شده است. اگر روند فعلی ادامه پیدا کند و تغییرات اساسی در رویکرد پرورش بازیکنان و فضای عمومی فوتبال ایتالیا ایجاد نشود، خطر غیبت در سومین جام جهانی متوالی کاملاً جدی خواهد بود.
برای مردم ایران که فوتبال ایتالیا را بهعنوان یکی از قدرتهای اصلی جهان میشناسند، ادامه این بحران عجیب و درسآموز است؛ جایی که حتی نامدارانی مثل رانیری هم خود را وارد این ماجرا نمیکنند و آینده تیم ملی همچنان در هالهای از ابهام قرار دارد.
Insert Comment