در سالهای اخیر، بسیاری از باشگاههای بزرگ اروپایی بهمنظور افزایش درآمد، سیاستهای مربوط به مدیریت و فروش بلیت را تغییر دادهاند؛ سیاستهایی که در منچستریونایتد نیز کاملاً مشهود است. یکی از مهمترین نمونهها را میتوان در ماجرای مایکل کارنی، هوادار ۸۱ ساله این باشگاه دید که پس از بیش از ۴۰ سال نشستن روی صندلی همیشگیاش در اولدترافورد، بهخاطر تصمیم باشگاه برای تبدیل آن بخش به "زون شرکتی" مجبور به تغییر محل شد و حالا هزینه بلیت او از ۴۲۰ پوند به ۸۴۰ پوند افزایش یافته است.
این اتفاقات در حالی رخ میدهد که بسیاری از هواداران قدیمی باشگاه، که حتی روابط دوستی نزدیک با سایر تماشاگران همان بخش داشتند، مجبور به جدایی از جمع قدیمی خود شدند و اعتراضات نمادین و بعضاً علنی آنها هم نتوانست تغییری در تصمیم باشگاه ایجاد کند.
باشگاه منچستریونایتد اعلام کرده با هدف کاهش ضررهای مالی دست به این اقدام زده و برای انگیزهبخشی مجدد به موفقیت تیم در زمین تلاش میکند. با این حال، آنطور که در سخنان خود هواداران مثل آقای کارنی مشخص است، آنها روح و شور گذشتهی فوتبال را دیگر در باشگاههای بزرگ نمیبینند و معتقدند این سیاستها رابطه عاطفی هواداران اصیل با باشگاه را سستتر خواهد کرد.
واقعیت این است که روند درآمدزایی و تغییر ساختار باشگاهها، به مرور سهم حضور هواداران اصیل و قدیمی را کاهش داده است، اتفاقی که البته منحصر به منچستریونایتد نیست و بسیاری باشگاههای مطرح اروپایی درگیر آن هستند. حال باید دید این روند تا کجا ادامه خواهد یافت و آیا تماشای فوتبال حرفهای در ورزشگاههای بزرگ برای همه اقشار جامعه همچنان امکانپذیر خواهد بود یا خیر.
Insert Comment