مروری بر پایان دردناک و تدریجی دوران بازی جو مورل پس از اوج جام جهانی

امید، دردآورترین بخش فوتبال است؛ این جمله‌ای‌ست که تجربه و داستان زندگی جو مورل، بازیکن سابق تیم ملی ولز و پورتسموث به خوبی آن را تأیید می‌کند. او کسی بود که پس از صعود با ولز به جام جهانی و بازی در دو تورنمنت بزرگ، امید داشت به میادین بازگردد و دوباره کنار هم‌تیمی‌های دوران جوانی‌اش بدرخشد. اما یک مصدومیت ساده که در ابتدا چندان جدی به نظر نمی‌رسید، همه‌چیز را برای او تغییر داد. این اتفاق به مرور و به طرز دردناکی باعث شد تا پس از ۲۱ ماه کشمکش برای بازگشت، مورل تصمیم سخت بازنشستگی را بگیرد؛ تصمیمی که نهایتاً برایش رهایی بود.

مورل در این دو سال، در حالتی شبیه "مار و پله" مدام با امید و ناامیدی دست‌وپنجه نرم می‌کرد. تلاش کرد به زمین بازگردد، شکست‌ها را پنهان کند تا خانواده‌اش آسیب نبینند ولی فشار روحی و تردیدها کم‌کم او را فرسوده کرد. با اینکه روزی حتی تیم‌های دسته پائین هم حاضر نبودند او را جذب کنند، مورل با اراده قوی توانست ۱۷۰ بازی باشگاهی و ۳۷ بازی ملی (از جمله حضور در یورو ۲۰۲۰ و جام جهانی ۲۰۲۲) را ثبت کند.

اما پس از چند تست ناموفق پزشکی و مصدومیتی دردناک که طی عمل جراحی به پیچیدگی انجامید، دریافت که دیگر نمی‌تواند این روند فرسایشی را تحمل کند. شاید اگر همان ابتدا جراح به او می‌گفت دیگر فوتبالی برایش وجود ندارد، راحت‌تر بود. مورل به وضوح می‌گوید: «مدت‌هاست احساس فوتبالیست بودن ندارم.»

او اما با نگاهی مثبت به آینده، می‌گوید همیشه علاقه‌مند به مربی‌گری بوده و اکنون با گذراندن مدرک مربی‌گری A به همراه چهره‌های مطرحی چون ژردان شقیری و پپه رینا، آماده ورود به این عرصه است. اعتقاد دارد تجربه حوادث دشوار و موفقیت‌های کوچک و بزرگش، او را به مربی دلسوز و باانگیزه تبدیل خواهد کرد.

مورل اکنون با ذهنیتی معطوف به «چه خواهد شد» و نه «چه می‌شد اگر»، مسیر جدیدی در پیش دارد و امیدوار است روزی به عنوان مربی یا مدیر بار دیگر به فوتبال ملی بازگردد. وی می‌گوید: «دو سال پیش در جام جهانی برای ولز بازی می‌کردم و حالا همه آن فشارها از بین رفته است. اما اکنون می‌خواهم نقش تازه‌ای را تجربه کنم.»

داستان مورل، قصه رنج، امید، واقع‌بینی و شروعی دوباره است؛ الگویی ارزشمند برای هر فوتبالیست ایرانی که رؤیای بازگشتی باشکوه بعد از شکست‌ها را در سر دارد.