آینده آنخل گومز؛ از یونایتد تا درخشش در مارسی و تیم ملی انگلیس

آنخل گومز یکی از استعدادهای ناب فوتبال انگلیس بود که فوتبالش را با امیدهای زیاد در باشگاه منچستریونایتد آغاز کرد، اما راه خودش را خارج از این باشگاه جستجو کرد و اکنون به عنوان بازیکنی تاثیرگذار در سطح اول اروپا و تیم ملی کشورش شناخته می‌شود.

کودکی و آکادمی یونایتد

گومز پس از پیوستن به آکادمی منچستریونایتد از سن شش سالگی، تحت تاثیر فرهنگ، تاریخ و قوانین خاص این باشگاه بود؛ قوانینی مثل ممنوعیت پوشیدن کفش‌های رنگی در آکادمی که هدفش یکدست کردن همه بازیکنان بود تا یاد بگیرند روحیه تیمی داشته باشند.

او در این دوران، در کنار بازیکنانی مانند مارکوس راشفورد، میسن گرینوود، اسکات مک‌تومینای و برندون ویلیامز رشد کرد و از تجربیات پدر فوتبالیست و پدرخوانده‌اش نانی بهره برد.

افسانه "وزن پیراهن منچستر"

گومز که یکی از جوان‌ترین بازیکنان تاریخ یونایتد بود، در ۱۶ سالگی جای وین رونی را در زمین گرفت و انتظارات بالایی از او می‌رفت. با این حال، خودش معتقد است موفقیت یا عدم موفقیت بازیکنان صرفاً به «وزن پیراهن» برنمی‌گردد؛ بلکه محیط، زمان‌بندی و داشتن شرایط مناسب در باشگاه جدید می‌تواند به موفقیت بیشتر منجر شود — همانند اتفاقی که برای خودش و بازیکنانی مثل مک‌تومینای پس از ترک یونایتد رخ داد.

تجربه موفق در لیل و انتقال به مارسی

گومز پس از ترک منچستر به لیل فرانسه رفت و بیش از ۱۰۰ بازی در سطح حرفه‌ای انجام داد. او با صبر و تلاش، توانست استعدادی که در انگلیس کمتر دیده می‌شد را به ثمر برساند و اکنون با پیوستن به مارسی، امیدهای تازه‌ای برای درخشش در لیگ قهرمانان اروپا دارد.

نقش و سبک بازی متفاوت

با قد ۱۶۷ سانتی‌متر، گومز هرگز بازیکن فیزیکی نبوده و همواره بر تکنیک و موقعیت‌خوانی‌اش تاکید داشته است. او خود را هافبکی می‌داند که می‌تواند در پست‌های مختلف بازی کند و تلاش دارد مانند اسطوره‌هایی چون پل اسکولز و دکو، تاثیرگذار باشد.

افتخارآفرینی در تیم ملی انگلیس

دریافت چهار بازی ملی و نقش‌آفرینی در خط میانی تیم ملی انگلیس نیز برای گومز آسان بدست نیامده است. هرچند برخی موفقیتش را به رابطه قبلی با مربی تیم ملی زیر ۲۱ سال نسبت داده‌اند، اما خودش تاکید می‌کند که با تلاش و شایستگی به این جایگاه رسیده است.

در بازی‌های ملی، او با بیشترین لمس توپ و درصد بالای دقت پاس، توانسته جایگاهش را به عنوان یک هافبک خلاق تثبیت کند و همچنان برای حضور در جام جهانی و بازگشت به ترکیب اصلی سه‌شیرها، می‌جنگد.

نگاه یک ایرانی

مسیر گومز یادآور این واقعیت مهم برای فوتبالیست‌های ایرانی است که ماندن یا رفتن از باشگاه‌های بزرگ فقط به اسم و رسم وابسته نیست؛ گاهی ریسک کردن و ترک منطقه امن، می‌تواند جرقه پیشرفت و شکوفایی استعداد باشد. همانطور که گومز با انتخابی درست، حالا هم در سطح باشگاهی و هم ملی، رؤیاهایش را دنبال می‌کند.