در نخستین دیدار تیم فلامینگو در جام جهانی باشگاهها، این تیم با هدایت فیلیپه لوئیز نمایشی درخشان از خود نشان داد که نه تنها هواداران بخش سرخوسفید ریو، بلکه علاقمندان فوتبال در سراسر جهان را شگفتزده کرد. نقش کلیدی و نوآورانه این مربی برزیلی در ساختار تیم کاملاً قابل مشاهده بود و توانست با اعمال تغییراتی تاکتیکی، راهی تازه برای موفقیت فلامینگو پدید آورد.
این مربی ۳۹ ساله برزیلی با سابقه بازی در اروپا و بهرهگیری از تجربیات ارزشمند خود، خط هافبک را به شکلی هوشمندانه بازسازی کرد. او ژرسون را از مرکز خط میانی به کناره کشاند و جورجینیو و پولگار را به عنوان نیروی محرکه تیم به کار گرفت. این تصمیم باعث شد فلامینگو نه تنها کنترل بیشتری روی توپ داشته باشد، بلکه پس از از دست رفتن مالکیت، سریعتر توپ را بازپس گیرد و فشار کمتری از حریف تونسی تحمل کند.
آزادی بیشتر برای بازیکنانی چون جورجیان دِ آراسکائتا و پدرو باعث شد فلامینگو در فاز هجومی نیز زهردارتر و پرخطرتر ظاهر شود. نتیجه این تغییرات، پیروزی قاطع مقابل اسپرانس تونس بود؛ پیروزی که میتواند نویدبخش موفقیتهای بیشتر فلامینگو در ادامه جام باشد.
از دید ما ایرانیها، این موفقیتها نشان میدهد که سطح کیفی تیمهای برزیلی در سالهای اخیر بهشدت بالا رفته و این تیمها میتوانند با بزرگان فوتبال اروپا رقابت نزدیکی داشته باشند. عملکرد برتر فلامینگو و پیش از آن، پالمیراس، تأییدی بر این مدعاست. این موضوع انگیزه تیمهای آسیایی و حتی پرسپولیس و استقلال را نیز برای رویارویی با تیمهای آمریکای جنوبی در سطح جهانی افزایش میدهد.
نگاه ویژه به مربیان جوانی مانند فیلیپه لوئیز اهمیت بسزایی دارد، چرا که فلسفه و نوع نگاه متفاوت آنها نسبت به نسل قدیم مربیان میتواند فوتبال را به سطح جدیدی هدایت کند؛ نکتهای که در فوتبال ایران نیز باید مورد توجه قرار گیرد و به مربیان تازهنفس داخلی فرصت بیشتری داده شود.
ارسال دیدگاه