سوت و هوی یا همان «بوو» کردن یکی از آشناترین صداها در ورزشگاههای فوتبال است؛ صدایی که از سالهای دور همیشه بخشی از تجربه تماشای فوتبال بوده و با فرهنگ هواداری ورزش گره خورده است.
آیا بازیکنان متوجه هو کردن تماشاگران میشوند؟
تقریباً هر بازیکن حرفهای، از جمله چهرههایی مانند وین رونی و جو هارت، تجربه شنیدن سوت و هوی را داشتهاند. هرچند آنها معتقدند که این موضوع بخشی از بازی است، اما از نظر روانی، بیتفاوتی کامل نسبت به آن ساده نیست. برخی بازیکنان این وضعیت را انگیزهای برای بهتر بازی کردن میدانند و برخی دیگر به آن بیتوجهی میکنند تا تمرکزشان را حفظ نمایند.
چرا هواداران هو میکنند؟
دلایل گوناگونی وجود دارد: از نارضایتی از نتایج تیم، کیفیت بازی، تصمیمات داوری یا حتی قیمت بلیت بازیها و احساس مشتریبودن به جای هوادار بودن. از منظر روانشناسی، این کنش یک واکنش احساسی و جمعی محسوب میشود؛ به ویژه زمانی که افراد در جمع حضور دارند، هیجان جمعی میل به همرنگی را بیشتر میکند. این عمل به نوعی تخلیه هیجانی و نمادی از اعتراض است.
نقش رسانهها و شبکههای اجتماعی
امروزه رسانههای جمعی و شبکههای اجتماعی باعث تقویت بازتاب چنین رفتارهایی شدهاند. با بزرگنمایی موارد خاص و بحثهای فراوان در فضای مجازی، گاه هواداران پیش از حضور در ورزشگاهها نسبت به تیم خود موضع انتقادی پیدا میکنند و احتمال سوت و هوی بالاتر میرود.
آیا هو کردن رو به افزایش است؟
آماری رسمی وجود ندارد، اما به نظر میرسد با توجه به افزایش پوشش رسانهای، میزان و انعکاس اعتراضات طرفدارها بیشتر از قبل به چشم میآید. با این حال، شور و شوق طرفدارای و احساسات جمعی بخش جداییناپذیر فوتبال است – و حتی جنبه اعتراضی آن نیز جزیی از زیبایی فوتبال به شمار میرود.
نظر شما چیست؟
آیا تا به حال شما هواداران فوتبال ایرانی نیز تیم یا مربی خود را هو کردهاید؟ به نظر شما این کار تا چه اندازه روی عملکرد بازیکنان تأثیر میگذارد؟
ارسال دیدگاه