باشگاه فوتبال برنتفورد طی سالهای اخیر به یکی از مثالهای بارز موفقیت در لیگ برتر انگلستان تبدیل شده است. با وجود بودجه محدود و از دست دادن بازیکنان کلیدی، برنتفورد همواره موفق به انتخاب مربیان مناسب شده است. راز این موفقیت چیست و آیا میتوان مدل برنتفورد را در فوتبال ایران نیز پیاده کرد؟
مدیریت دادهمحور و نوآوری مدیریتی
مالک باشگاه، متیو بنهام، بر اساس تحلیلهای دادهای و فرایندهای علمی مربیان را انتخاب میکند. در حالی که منصوبشدن افرادی نظیر کیت اندروز بدون سابقه سرمربیگری برای بسیاری ریسکی به نظر میرسید، ساختار قوی باشگاه و آشنایی داخلی با فرهنگ تیم باعث شد چنین انتخابی کمخطر تلقی شود.
اعتماد هواداران و ثبات تصمیمات
بر خلاف باشگاههایی که با هر شکست یا تغییر کوچکی به دنبال تغییر مربی هستند، هواداران و مدیریت برنتفورد به فرایند پشت پرده اعتقاد دارند و مربیان جدید معمولاً از فرصت مناسب برای اثبات شایستگی خود برخوردارند.
استمرار مدل موفقیت
نمونهای از موفقیت سیستماتیک برنتفورد را در دوره مدیرانی چون اووه روسلر، مارک واربرتون و توماس فرانک میتوان ملاحظه کرد. حتی اشتباهات نادر مدیریت مثل انتصاب مارینوس دایکهاوزن نیز سریعاً اصلاح شدند تا نگذارند باشگاه از مسیر توسعه خارج شود.
آینده مدل برنتفورد و استفاده در سایر کشورها
برنتفورد نشان داده با وجود محدودیت مالی و تغییرات، استمرار در ساختار مدیریتی و اعتماد به تصمیمات منطقی بر پایه دادهها میتواند حتی باشگاهی با امکانات متوسط را به قله موفقیت نزدیک کند. این مدل مدیریتی میتواند الهامبخش بسیاری از باشگاههای ایرانی نیز باشد.
ارسال دیدگاه