در این فصل فوتبال انگلیس، آرسنال با هدایت میکل آرتتا همچنان در کورس قهرمانی باقی مانده و با اختلاف امتیاز مناسب، شانس نخست قهرمانی به شمار میرود. اما منتقدان تیم، خصوصاً بازیکنان سابق لیگ برتر، آرسنال را به خاطر وابستگی زیاد به گلزنی در ضربات ایستگاهی و کم بودن گلهای بازی باز، تیمی «زشت» و حتی «کسلکننده» خواندهاند.
آمار اما چه میگوید؟ آرسنال تا اینجای فصل از ۳۰ بازی، ۵۹ گل زده است (میانگین ۱.۹۷ گل در هر بازی) که بیشتر از برخی قهرمانان سالهای پیش چون لیورپول ۲۰۲۰، چلسی ژوزه مورینیو یا حتی تیم شکستناپذیر آرسنال در سال ۲۰۰۴ است. اما ۲۴ تا از این گلها از ضربات ایستگاهی به ثمر رسیده است؛ یعنی ۴۱٪، رقمی که در میان قهرمانان فصلهای اخیر بیسابقه است.
نکته جالب آن است که منتقدانی مانند سوتون و اسکولز نیز عضو تیمهایی بودند که در سال قهرمانیشان بیشترین اتکا را به گلهای ایستگاهی داشتند. برای مثال، بلکبرن ۹۵-۹۴ و منچستریونایتد ۰۸-۰۷ هر کدام ۳۵٪ گلهای خود را از این طریق زدند.
آیا گل با ضربه ایستگاهی زشت است؟ بسیاری از کارشناسان و حتی وین رونی، اعتقاد دارند که هر نوع گلزدنی ارزشمند و بخشی از فوتبال مدرن است. در تاریخ لیگ برتر نیز قهرمانانی با سبکهای غیرجذابتر از آرسنال وجود داشتهاند؛ مانند لسترسیتی ۲۰۱۶ با آمار کمترین لمس توپ در محوطه جریمه و بیشترین درصد برد با یک گل اختلاف.
از منظر بازی جوانمردانه نیز آرسنال با تنها ۴۰ کارت زرد در ۳۰ مسابقه، بسیار دور از رکوردهایی چون چلسی ۲۰۱۵ (۷۳ کارت زرد) قرار دارد و حتی شانس دارد یکی از معدود قهرمانانی باشد که هیچ اخراجی نداشته است.
در مجموع، شواهد نشان میدهد آرسنال خارج از سبک سنتی تیکیتاکا یا فوتبال زیبا بارسلونا، اما با کارایی و نظم تاکتیکی خاص خود، میتواند قهرمان شود؛ آن هم نه زشتتر از بسیاری از تیمهای قهرمان گذشته لیگ برتر.
ارسال دیدگاه