نیکولاس جری، تنیسور ۲۹ ساله شیلیایی، با غلبه بر شرایطی بسیار دشوار و بیماری نادر، توانست به دور چهارم مسابقات ویمبلدون صعود کند. جری که در دورهای جزو ۲۰ نفر برتر جهان بود و به فینال مسترز رم نیز رسیده بود، سال گذشته به طور ناگهانی متوجه شد دیگر نمیتواند چشمهایش را باز کند و دچار حس سرگیجه شدید و مشکلات تعادل شد.
او بعدها فهمید که به بیماری نوریت وستیبولار، ناشی از التهاب عصبی که گوش را به مغز متصل میکند، مبتلا شده است. این بیماری با سرگیجه شدید، عدم تعادل و اختلال در تمرکز همراه است؛ مشکلاتی که برای یک تنیسور حرفهای میتواند بسیار مخرب باشد. جری درباره آن روز میگوید: «سعی داشتم با تلفنم کار کنم اما نمیتوانستم؛ همه چیز طوری میچرخید که چشمهایم را نمیتوانستم باز نگه دارم و بلافاصله گریهام گرفت چون چیزهایی که خیلی طبیعی و واضح هستند را از دست داده بودم.»
پس از تشخیص، تخمین زده شد که سه هفتهای بهبود پیدا کند اما یک سال پس از شروع بیماری، همچنان گاهی این حملات را تجربه میکند. نتیجه این شد که جری به رتبه ۱۴۳ فعلی در رنکینگ جهان سقوط کرد و شش بار متوالی در اولین دور گرنداسلمها حذف شد.
با این حال، تنیس و ورزش به پروسه بهبودی او کمک شایانی کرد. تمرینات هماهنگی دست و چشم، از جمله بازی تنیس روی میز، به بازیابی تعادل عصبی او کمک کرد. صعود احساسی او به دور چهارم ویمبلدون امسال، مخصوصاً با جشن و در آغوش گرفتن پسر سهسالهاش پس از برد جمعه مقابل ژائو فونِسکا، برایش معنای ویژهای داشت. این عملکرد بهترین نتیجه او در ویمبلدون بوده و یادآور راهیابی پدربزرگش (خایمه فیول) به دور چهارم این مسابقات در سال ۱۹۷۴ است.
جری درباره این تجربه میگوید: «خیلی سخت بود، هم از نظر فیزیکی، هم احساسی و هم روانی... سعی داشتم دوباره به شرایط خوبم برگردم و به خودم اطمینان کنم.» این مسیر، سرشار از الهام برای علاقهمندان ورزش و بهویژه تنیسبازانی است که با چالشهای جسمی و روحی مواجه شدهاند.
ارسال دیدگاه