حضور مربیان زن در دنیای تنیس چند سالی است که در حال رشد است، اما همچنان نسبت آنان به مربیان مرد بسیار کم است. در بین ۵۰ بازیکن برتر تنیس زنان، تنها چهار نفر مربی زن دارند. پیروزی میررا آندریوا با هدایت کونچیتا مارتینز در رولان گاروس اخیر، اهمیت نقش مربیان زن را بیش از پیش نشان داد.
با وجود تلاش فدراسیون جهانی تنیس زنان (WTA) برای ایجاد فرصتهای بیشتر، همچنان عوامل متعددی همچون تعصبات جنسیتی، حضور غالب مردان به عنوان مربی، مشکلات ترکیب زندگی خانوادگی با شغل پرمسافرت مربیگری و نبود الگوهای زن موفق در عرصه مربیگری، مانع جذب بیشتر زنان به این عرصه است.
با اینکه بسیاری از زنان تنیسور پس از پایان دوران حرفهای خود به دلایل خانوادگی کمتر به مربیگری روی میآورند، اما نهادهایی مانند WTA با معرفی برنامههایی مانند 1Coach Inclusion Programme در حال ایجاد مسیری روشنتر برای ورود زنان به سطح بالا هستند.
تجربههایی نظیر همکاری آملی مورِسمو با اندی ماری نیز نشاندهنده افزایش پذیرش مربیان زن در تنیس مردان است، اگرچه هنوز با مقاومتهای فرهنگی و تعصبات سنتی روبروست.
در نهایت، هدف تنیس جهان ایجاد فرصت برابر برای زنان و مردان در عرصه مربیگری است تا استعدادهای زن نیز بتوانند به جایگاههای شایسته خود در این رشته دستیابند.
ارسال دیدگاه