همزمان با نزدیک شدن به شروع مسابقه نیمهنهایی میان تیمهای ملی فوتبال زنان انگلیس و ایتالیا در استادیوم Stade de Geneve، خیابانهای ژنو و ورودی ورزشگاه پرشور و هیجان بود. هواداران انگلیسی با کلاهگیسهای قرمز و سفید و پرچمهایی که دور خود پیجیده بودند، به استادیوم میآمدند. کودکان با صورتهایی نقاشیشده و پلاکاردهایی خلاقانه، شور و نشاطی خاص به فضا بخشیده بودند.
در گوشه و کنار ورزشگاه، صدای آهنگهایی مثل Three Lions و Sweet Caroline از بلندگوها به گوش میرسید و هر از گاهی فریاد و تشویق هواداران فضای ورزشگاه را پر میکرد. پاسخ اکثر آنها به سؤال «آیا جام به خانه برمیگردد؟» – عبارتی نمادین برای امید به قهرمانی انگلیس – با شور و اطمینان همراه بود.
در مرکز ژنو و حتی خارج از استادیوم هم جمعیت زیادی از هواداران انگلیسی جمع بودند و با طبل و شیپور به تشویق تیم خود میپرداختند. بسیاری از آنها برای تماشای مسابقه کیلومترها سفر کرده بودند؛ از جمله لیزا و جن که بعد از چهار روز کوهنوردی در آلپ، برای تجربه هیجان یورو به ژنو آمده بودند و حالا امیدوار بودند تولد 50 سالگی لیزا با صعود انگلیس به فینال همراه شود.
فضا بسیار احساسی و پر از لحظات هیجانانگیز بود. بسیاری از هواداران که دیدار قبلی با سوئد را تماشا کرده بودند، از فراز و نشیب احساساتشان میگفتند و آن بازی را «ترن هوایی احساسی» توصیف کردند.
طرفداران انگلیس در کنار حمایت از تیم، حمایت خاصی را نیز برای جس کارتر، بازیکن دفاع تیم که قربانی توهینهای نژادپرستانه در فضای مجازی شده بود، نشان دادند. بسیاری از حضار در دقیقه شانزدهم به نشانه حمایت، کارتر را تشویق کردند.
این روزها خیابانهای سوئیس شاید کمتر چنین شور و اشتیاق فوتبالی را دیده باشد؛ اما یورو 2025 فرصتی بود تا علاقهمندان انگلیسی دور هم جمع شوند و فارغ از هر نتیجهای، با هم یک تجربه فوتبالی پرشور و احساسی را رقم بزنند.
ارسال دیدگاه