جویی جونز، نامی آشنا برای هواداران فوتبال در ولز، لیورپول، چلسی و البته رکسهام، در سن ۷۰ سالگی درگذشت. او نه تنها با قهرمانی در لیگ و اروپا همراه لیورپول در سال ۱۹۷۷ به افتخار رسید، بلکه به واسطه شخصیت دوستداشتنی و فروتنش، جایگاه ویژهای در دل هواداران به دست آورد.
جونز فوتبال حرفهای خود را از شهر ساحلی لاندودنو آغاز کرد و از سال ۱۹۷۱ به رکسهام پیوست. دوران اولیه او همراه با شکوفایی باشگاه تحت هدایت جان نیل و کسب پیروزیهای مهم در جام حذفی انگلیس همراه بود. عملکرد چشمگیر او موجب شد تا باب پیسلی، سرمربی نامدار لیورپول، او را با مبلغ ۱۱۰ هزار پوند به تیم محبوب کودکیاش جذب کند.
نقشآفرینی جونز در لیورپول به حدی بود که پیش از فینال جام اروپا هواداران تیم بنری معروف با مضمون طنز درباره پیروزی مقابل تیمهای فرانسوی، سوئیسی و اشتیاق خودش برای کنار زدن حریفان ساختند. خودش بعدها گفت: «همان اندازه که به مدالم افتخار میکنم، به آن بنر هم ارج مینهم.»
چلسی هم وامدار تلاشهای جونز در دهه ۸۰ میلادی است؛ جایی که با کمک یاران قدیمی خود تیم را از سقوط احتمالی به دسته پایینتر نجات داد و فصل بعد قهرمان دسته دوم شد. او همچنین در هادرسفیلد تاون از نگاه هواداران به عنوان بازیکن سال انتخاب شد.
جونز طی سه دوره مجموعاً ۳۷۶ بازی لیگ برای رکسهام انجام داد و پس از بازنشستگی، سالها به عنوان مربی و حتی مدرس تیمهای پایه در خدمت باشگاه بود.
در تیم ملی ولز، جونز با ۷۲ بازی ملی و یک گل، تا زمان خداحافظی در ۱۹۸۶ رکورددار بیشترین بازی ملی شد. هرچند تیم ملی ولز با جونز به جام جهانی راه نیافت، اما نسلهایی متعدد از بازیکنان، از تاشک و یورث گرفته تا ایان راش و مارک هیوز، همتیمیاش بودند.
رندگوییها و شوخطبعیهای جونز همیشه زبانزد بود. در یکی از معروفترین شوخیها پس از بازی با شوروی، وقتی خبرنگاری از افتخارات خانوادگی بلاخین صحبت کرد، جونز با طنزی شیرین پاسخ داد: «پدرم کارگر بیمارستان و مادرم نظافتچی هستند؛ چطور میتوانستم به پای بلخین برسم؟»
نام جونز همیشه در تاریخ فوتبال ولز، لیورپول و رکسهام جاودان خواهد ماند؛ چه بهعنوان نخستین ولزی که مدال قهرمانی اروپا را کسب کرد و چه بهعنوان اسطورهای که خاکی و مهربان بود.
ارسال دیدگاه