در سالهای اخیر و به ویژه در مسابقات مهمی مانند ویمبلدون، شمار مصدومیتهای تنیسبازان سرشناس به شکل قابل توجهی افزایش یافته است. دنیس شاپووالوف، تنیسباز کانادایی و از نیمهنهاییسهای ویمبلدون ۲۰۲۱، تنها یکی از آخرین قربانیان این چالش بود که به دلیل آسیب شانه، از دور رقابتها کنار رفت.
جک دریپر، تنیسباز بریتانیایی، پس از ابراز نگرانی نسبت به حجم بالای آسیبها در تنیس، خود نیز به دلیل مشکل مزمن دست، از ویمبلدون کنارهگیری کرد. بازیکنان مطرح دیگری همچون کارلوس آلکاراز نیز به دلیل آسیبدیدگیهای جدی حضور در تورنمنتها را از دست دادهاند. نواک جوکوویچ، قهرمان ۲۴ دوره گرنداسلم، ساختار فعلی تورهای تنیس را به چالش کشیده و خواستار بازنگری در قالب و تقویم مسابقات شده است.
آمارها نشان میدهد فصل پررقابت تنیس که تا ۱۱ ماه ادامه دارد، به همراه افزایش شدت بازیها و ضربات، بدن بازیکنان را در معرض آسیب جدی قرار میدهد. دنیل مدودف، تنیسباز روس، نیز پیشنهاد داده است با کوتاهتر شدن فصل و افزایش دوران استراحت بازیکنان، میتوان از بروز آسیبهای شدید جلوگیری کرد.
استفانوس سیتسیپاس، ستاره یونانی، عنوان میکند که بازی مداوم و پشت سر هم در هفتههای متوالی به فشار بیش از حد و آسیب بدنی میانجامد. تغییرات توپها و تنوع راکتها نیز بر گسترش آسیبهای شانه، آرنج و مچ تأثیرگذار بودهاند.
کارشناسان ورزشی تأکید دارند که برای پیشگیری از بحران جدی آسیبها در تنیس، باید به تقویم مسابقات و فشردگی برنامهها نگاهی دقیقتر داشت. بازیکنان جوان به ویژه در معرض آسیبهای ناشی از بازی و تمرین بیش از حد قرار دارند و حمایت بیشتر از این گروه سنی ضرورت یافته است.
در مجموع به نظر میرسد ادامه این وضعیت بدون اتخاذ تدابیر جدید، به بحرانهای عمیقتر برای آینده تنیس حرفهای منجر شود.
ارسال دیدگاه