تیم ملی فوتبال اسکاتلند طی یک سال گذشته با بحران کمسابقهای در خط حمله مواجه بوده است؛ آخرین گل مهاجم این تیم به پیش از مسابقات قهرمانی اروپا برمیگردد، جایی که لورنس شانکلند موفق به گلزنی شد. از آن زمان گلهای اسکاتلند عمدتاً توسط هافبکها به ثمر رسیده؛ اتفاقی که معمولا در فوتبال ملی یک کشور کمتر رخ میدهد.
استیو کلارک، سرمربی اسکاتلند، تاکنون با بهرهگیری از تاکتیکهایی متفاوت توانسته عملکرد خوبی از تیمش بگیرد و حتی به دو تورنمنت بزرگ صعود کند. این در حالیست که مهاجمان نقشی فرعی در گلزنی داشتهاند و بیشتر، بازیکنانی چون اسکات مکتومینای و جان مکگین بار تهاجمی تیم را به دوش کشیدهاند.
آیا عدم گلزنی مهاجمان نگرانکننده است؟
از نگاه کلارک، اهمیت حضور مهاجمان صرفا به گلزنی محدود نمیشود. او انتظار دارد مهاجمانش با حفظ توپ و ایجاد موقعیت برای هافبکها، سهم بزرگی در ساختار هجومی تیم ایفا کنند. اما برای موفقیت در جام جهانی و حضور موثرتر در رقابتهای بزرگ، نیاز به مهاجمان گلزن و آماده اجتنابناپذیر به نظر میرسد.
گزینههای جوان و جدید در خط حمله
چه آدامز با وجود تجربه بالا و فصل خوب در سری آ هنوز موفق به اثبات خود در ترکیب ملی نشده و به شدت مشتاق گلزنی است. بازیکنانی نظیر تامی کانوی و جورج هرست نیز فرصت خوبی برای اثبات خود دارند. هرست با قدبلند و قدرت بدنی، الگوی مهاجمان مدرن است و آمار بالایی در نبردهای هوایی دارد. کانوی نیز یکی از دقیقترین مهاجمان چمپیونشیپ بوده است.
از طرف دیگر جیمز ویلسون ۱۸ ساله و کیرون بویی ۲۲ ساله با فیزیک و سبک بازی مناسب ممکن است آینده خط حمله اسکاتلند باشند. هر دو فصل خوبی در باشگاههای خود داشتهاند و بویی در فرصتهای اندک، اکثراً به عنوان بازیکن تعویضی، آمار قابل قبولی در گلزنی ثبت کرده است.
وضعیت آینده و مسیر پیش رو
در میان مهاجمان غایب نظیر شَنکلند و نیسبت نیز تجربه و توانایی اثبات شده وجود دارد، اما به دلیل سرعت و توان بدنی کمتر و حضور در لیگهای پایینتر نسبت به آدامز، فعلاً جایی در ترکیب ندارند.
کلارک برخلاف بسیاری از منتقدان روی نقش ترکیبی و بازی تیمی تاکید دارد و فعلاً این رویکرد برای اسکاتلند نتیجهبخش بوده. با این حال، برای موفقیت چشمگیر در آینده، گلزنی مهاجمان میتواند سکوی پرتابی برای تیم ملی اسکاتلند باشد تا علاوهبر صعود، نقش پر رنگتری در جام جهانی ایفا کند.
ارسال دیدگاه