یانیک سینر، ستاره ۲۳ ساله ایتالیایی تنیس جهان، موفق شد پس از شکست ناامیدکننده در فینال آزاد فرانسه مقابل کارلوس آلکاراز، با قدرت هرچه تمامتر به میادین بازگردد و عنوان پرافتخار ویمبلدون را برای نخستین بار به خانه ببرد. این پیروزی نه فقط برای خود سینر، بلکه برای تنیس ایتالیا نقطه عطف بزرگی بود؛ او اولین ایتالیایی تاریخ شد که جام ویمبلدون را به دست میآورد.
سینر پس از آن شکست تلخ در پاریس که میتوانست هر قهرمانی را از نظر روحی نابود کند، فقط سه روز استراحت کرد و خیلی زود به تمرینات بازگشت. به گفته خودش، این روزها برای او و تیمش بسیار سخت گذشت و آنچه سپری کردند، «همه چیز به جز آسان» بود.
روند موفقیت سینر در ویمبلدون با شک و تردید آغاز شد. او تنها پیش از حضور در ویمبلدون در هاله به میدان رفت و در همان دور دوم مغلوب شد؛ اما هنگام ورود به لندن، انگار ورق برگشت. سینر با تمرینات فوقالعاده و نمایش مقتدرانه، ۹ ست پیاپی را در سه بازی ابتدایی با قدرت برد و تا نیمهنهایی پیش رفت.
اما مسیر قهرمانی همیشه هموار نبود. او مقابل گریگور دیمیتروف تا آستانه حذف هم پیش رفت و تنها مصدومیت دیمیتروف بود که به سینر اجازه داد ورق بازی را برگرداند. پس از آن، سینر با وجود مصدومیت آرنج، توانست بن شلتون و نواک جوکوویچ بزرگ را هم با اقتدار از پیش رو بردارد.
این قهرمانی، درست پس از پنج شکست پیاپی مقابل آلکاراز و تحمل فشارهای روانی، برای سینر و مربیانش اهمیت بسیاری داشت. مربی او، دارن کیهیل، اذعان کرد که سینر حتماً باید این بار موقعیت را میدریافت و جام را از آن خود میکرد.
در کنار مسائل فنی، زندگی شخصی سینر در سال گذشته نیز با فراز و نشیبهایی همراه بود؛ از جمله تحمل سه ماه محرومیت به دلیل اشتباه تیم پزشکی و مثبت شدن آزمایش دوپینگ. با وجود همه این سختیها، او با روحیه مثالزدنی بازگشت و ثابت کرد که نهتنها از نظر فنی، بلکه روحیه برتریجویی و قدرت بازگشت نیز دارد.
اکنون رقابت سینر و آلکاراز که هشت گرنداسلم از نه گرنداسلم اخیر را بین خود تقسیم کردهاند، بیش از پیش میتواند قلههای جدیدی را در تنیس مردان رقم بزند. بدون تردید، سینر از این پس نماد پایداری، امید و انگیزه برای نسل آینده تنیس ایران و جهان خواهد بود.
ارسال دیدگاه