در خرداد ۱۳۸۴ (ژوئن ۲۰۰۵)، خانواده گلیزر کنترل کامل باشگاه منچستریونایتد را در اختیار گرفتند؛ رویدادی بسیار بحثبرانگیز که تأثیرات مالی گستردهای بر این غول فوتبال انگلیس داشت. این مالکیت از طریق استقراض و با بدهی معادل ۶۰۴ میلیون پوند عملی شد. پس از آن، طی بیست سال، بر اساس اسناد منتشرشده، حدود ۱.۲ میلیارد پوند صرف بازپرداخت بدهی، سود این بدهیها، سودهای نقدی سهامداران و هزینههای مدیریتی مرتبط با خانواده گلیزر از باشگاه خارج شده است.
در سال اول پس از خرید، بیش از ۵۳ میلیون پوند صرف بازپرداخت بهره و کارمزد به خانواده گلیزر شد. مجموعاً از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۴ تقریباً ۸۱۵ میلیون پوند برای بهره بدهی، ۱۹۷ میلیون پوند بابت خود بدهی، ۱۶۶ میلیون پوند بهعنوان سود سهام و ۱۰ میلیون پوند به جهت هزینه مدیریت، از باشگاه خارج شده است.
این ارقام تنها بخشی از هزینههایی است که به خاطر نوع خرید گلیزرها (استقراضی) بر منچستریونایتد تحمیل شد. این در حالی است که پیش از خرید گلیزرها، باشگاه تنها ۵۰ میلیون پوند بدهی داشت.
گرچه در این مدت ارزش تجاری و مالی باشگاه جهش داشته و درآمدهای سالانه از ۵۵ میلیون به بیش از ۳۰۰ میلیون پوند رسیده و ارزش بازار کل باشگاه تا حدود ۴.۳ میلیارد پوند برآورد میشود، اما بسیاری از هواداران و کارشناسان، بار مالی ناشی از این مدل مالکیت را انتقاد میکنند.
در همین مدت، خانواده گلیزر حدود ۲۷۳ میلیون پوند سرمایه شخصی وارد باشگاه کردند، اما سهم عمده سرمایهگذاریهای بازیکنانی و توسعه باشگاه از محل درآمدهای خود باشگاه و بدهیهای جدید تأمین شده است. خانواده گلیزر همچنین مبلغ زیادی از فروش سهام (حدود ۵۵۵ میلیون پوند) کسب کردهاند که بخش عمده آن به جیب خودشان رفته است.
در سال ۲۰۲۴، با ورود سر جیم رتکلیف و خرید ۳۰ درصد سهام باشگاه و سرمایهگذاری ۲۳۶ میلیون پوند در زیرساختها (بدون افزایش بدهی)، امید بهبود شرایط مالی باشگاه افزایش یافته است، هرچند هنوز بخش عمده بدهی (۵۴۷ میلیون پوند) باقی مانده است.
این تجربه نشان داد نحوه تأمین مالی در فوتبال اروپا نه تنها میتواند ارزشآفرین باشد، بلکه ممکن است در بلندمدت فشارهای اقتصادی جدی بر باشگاه و هواداران آن تحمیل کند؛ موضوعی که همواره در میان هواداران منچستر و ناظران فوتبال ایران نیز محل بحث و توجه است.
ارسال دیدگاه