شعار معروف «بازی برای افتخار است» همیشه فضای استادیوم جدید تاتنهام را پر از انرژی و امید میکند، اما اتفاقات اخیر نشان داده که این شعار دیگر چندان ریشه در واقعیت باشگاه ندارد. زمانی این جمله توسط دنی بلنچفلاور، کاپیتان افسانهای تیم که تاتنهام را به دابل لیگ و جام حذفی در دهه ۱۹۶۰ رساند، گفته شد و تبدیل به یک نماد مهم برای هویت باشگاه شد.
اما پس از قهرمانی تاریخی تاتنهام در لیگ اروپا پس از ۱۷ سال، آنگه پستکوغلو، سرمربی استرالیایی که عامل این افتخار بود نیز نتوانست در جایگاه خود باقی بماند. مدیران باشگاه، به خصوص دنیل لوی، با وجود تأکید بر ارزش این موفقیت بزرگ، او را به دلیل نتایج ضعیف لیگ برتر و رتبه پایین تاتنهام اخراج کردند؛ نشانهای که ثابت میکند افتخار و شورِ احساسی دیگر ارزشی در استراتژی باشگاه ندارد و تصمیمها کاملاً بر اساس منطق مالی و نتیجهگرایی گرفته میشود.
پستکوغلو موفق شد کاری را انجام دهد که مربیان بزرگی مثل پوچتینو، مورینیو و کونته نتوانسته بودند انجام دهند؛ یعنی کسب یک جام اروپایی. با اینوجود، مدیریت باشگاه ترجیح داد مسیرش را جدا کند و فصل جدیدی را بدون او آغاز کند. بسیاری از هواداران با این تصمیم مخالفاند، هرچند عدهای نیز معتقدند که جایگاه پایین در لیگ، دلیل کافی برای این جدایی بود.
در فوتبال امروز اروپا و حتی در لیگ برتر انگلستان، دیگر جامآوری معیار اصلی موفقیت محسوب نمیشود و جای آن را جدول ردهبندی و درآمدهای مالی گرفته است. تاتنهام نمونه کامل این نگاه جدید است. شاید روزی باز هم «افتخار» ملاک قضاوت قرار بگیرد، اما فعلاً دنیل لوی و تاتنهام تجربه جدیدی از تلخی فوتبال مدرن را به هواداران خود چشاندند.
ارسال دیدگاه