دیدار تدارکاتی مقابل یکی از کوچکترین و ضعیفترین تیمهای فوتبال جهان، معمولاً بازی بدون سود و سختی ذهنی برای هر مربی به شمار میآید. اما برای استیو کلارک و اسکاتلند، این بازی برابر لیختناشتاین نهتنها باید برده شود، بلکه باید با نمایشی قوی و قاطع همراه باشد تا تیم قبل از مسابقات حساس انتخابی جام جهانی، جان تازهای بگیرد.
شکست ۳-۱ اسکاتلند مقابل ایسلند در همگروهی که انتظار میرفت سکوی پرتاب تیم باشد، انتقادات زیادی را بههمراه داشت؛ مخصوصاً که کلارک با تیمی پرستاره وارد میدان شد؛ اما نهتنها نتیجه نگرفت، بلکه سبک بازی هم ناامیدکننده بود. مصدومیت سنگین دروازهبان اصلی و نمایش ناپخته جایگزینش باعث شد بحران اعتماد به نفس در تیم شکل بگیرد.
خلاصه حال فعلی اسکاتلند این است که از ژوئن سال گذشته تنها شش برد کسب کردهاند و همین کار را برای کلارک سختتر میکند. اکنون فقط یک بازی مقابل تیم ۲۰۵ رنکینگ جهان باقی مانده تا دوباره انگیزه، امید و نظم به اردوی تیم بازگردد. لیختناشتاین در مسابقات اخیر ملی خود حتی نتوانسته مقابل تیمهایی مثل سن مارینو به برتری برسد و اکثر بازیکنانش نیمه حرفهای یا آماتور هستند. طبیعتاً توقع هواداران و رسانهها این است که اسکاتلند با گلهای فراوان و بازی برتر، کمی از تلخیها را جبران کند.
سؤالی که مطرح میشود این است: آیا کلارک با توجه به نتیجه ضعیف اخیر، تغییری جدی در ترکیب و تاکتیک تیمش ایجاد خواهد کرد؟ تیم برای مدت زیادی است که یک مهاجمش گل نزده و شاید حضور چهرههای جدید مثل تامی کانوی، امید را به خط حمله بازگرداند. همچنین ورود بازیکنان جوانتر مثل لنون میلر یا کییرون بویی، میتواند خون تازهای به تیم تزریق کند تا هواداران کمی امیدوار شوند.
واقعیت این است که کلارک و تیمش قبلاً هم پس از تابستانی ناامیدکننده، به تورنمنتهای بزرگ رسیدهاند و شاید این بار باز هم بتوانند با پاککردن خاطرات بد، خود را آماده سفر به مسابقات مهم کنند. با این حال، برای هواداران اسکاتلند صرفاً یک پیروزی کفایت نمیکند؛ آنها به نمایشی امیدوارکننده احتیاج دارند تا پیش از شروع جدی مقدماتی جام جهانی، بار دیگر به آینده تیم اعتماد پیدا کنند.
ارسال دیدگاه