در فوتبال اروپا، برخی رقابتها آنقدر عمیق و پرتنش هستند که حتی فوتبالدوستان ایرانی هم با شنیدن نام آنها هیجانزده میشوند. رقابت تیمهای رنجرز و سلتیک، موسوم به «اولد فرم» در شهر گلاسگو، یکی از این نبردهای بیپایان در دنیای فوتبال است که همواره چالشهای خاص خود را، بهویژه برای سرمربیان دو تیم، به همراه داشته است.
مدیریت یکی از دو غول فوتبال گلاسگو به هیچ عنوان کار سادهای نیست. حجم توقعات هواداران، فشار رسانهها و البته سنگینی نتایج روی سرنوشت مربی، فراتر از چیزی است که شاید حتی سرمربیان لیگ برتر ایران یا تیمهای پرطرفدار مثل استقلال و پرسپولیس تجربه میکنند.
همانگونه که گریم سونس و دیگر مربیان سرشناس گفتهاند، همیشه زیر ذرهبین بودن و حس قضاوت دائمی چه از سوی رسانهها و چه هواداران، حتی بر استرسهای بازیهای حساس لیگ ایران هم میچربد. مربیانی که حتی در فوتبال سطح بالای اروپا موفق بودند، وقتی وارد این مسابقه بیپایان میشوند، گاهی در برابر سنگینی چنین چالشی غافلگیر میشوند.
در گلاسگو نیز همچون شهرهای فوتبالی ایران، اگر تیم محبوب هواداران پیروز نشود یا در جدول به رقیب دیرینه باخته باشد، تقریبا هیچ بهانهای پذیرفته نیست. برخی مربیان با نقل مکان به خارج از شهر، سعی میکنند از فشار فرار کنند؛ مسئلهای که شاید برای ایرانیها و فرهنگ فوتبال پرتنش تهران هم آشناست.
در نهایت، یک نکته مشترک میان مربیان این تیمها و تیمهای پرطرفدار ایران، اهمیت نتیجه گرفتن در بازیهای حیثیتی و عواقب شکست در این گونه مسابقات است. همانطور که در ایران هیچ طرفداری باخت در دربی را نمیپذیرد، برای طرفداران رنجرز و سلتیک هم رتبه دوم، معنایی ندارد!
ارسال دیدگاه