در دهه گذشته، منچستریونایتد بارها نتوانسته انتظارات را برآورده کند و هواداران این تیم همیشه میان امید و تردید در نوسان بودهاند. اکنون، شروع فصل جدید و حضور روبن آموریم، هواداران و کارشناسان را وادار کرده تا نشانههای رشد و تغییر واقعی را زیر ذرهبین قرار دهند.
روبن آموریم که با صداقت در مصاحبهها و شفافیت در برنامههای خود شناخته میشود، بخوبی میداند تا زمانی که نتیجه نهایی به موفقیت ختم نشود، مدح و تمجیدها بیفایدهاند. او مخصوصا مقابل آرسنال در اولین بازی لیگ برتر در اولدترافورد باید پاسخگوی تمامی نگاهها باشد. آموریم معتقد است در باشگاهی با فشار و واکنشهای تند مانند یونایتد، همه چیز به سینوسیترین شکل ممکن تفسیر میشود: برد و نمایش خوب باعث تشویق، و هرگونه لغزش، انتقادی شدید را در پی دارد.
او اما مدیریت متفاوتی نسبت به مربیان سابق اتخاذ کرده است. مثلا پس از بازی دوستانه برابر اورتون که منجر به قهرمانی یونایتد در سری تابستانی لیگ برتر شد، آموریم ترجیح داد جلسات تمرینی ویژهای با بازیکنان ذخیره برگزار کند. او تاکید دارد که بازیکنانش باید همانند بالغها رفتار کنند؛ رویکردی که البته سنت دیرینهای در یونایتد دارد. حضور بازیکنان در سطح شهر شیکاگو بدون اسکورت امنیتی، و رفتار طبیعی آنها با هواداران فضای آرام و بیتکلفی ایجاد کرده است.
این تفاوت مدیریتی، کاملا با رویکرد جزئینگر قبلی — نظیر جریمه دیر رسیدن به جلسات توسط تنهاخ — مغایرت دارد. هرچند، در مدرسه آموریم نیز تنبیهاتی وجود دارد: مثلاً تیم بازنده در بازیهای کوچک انتهای تمرین مسئول جمعآوری تجهیزات میشود، یا عملکرد ضعیف نه به صورت خصوصی، بلکه در برابر کل تیم بررسی میشود.
جزئیات دیگری هم وجود دارد، از جمله تمرین ساعت ۸ صبح برای سازگار شدن با اختلاف ساعت و افزایش بهرهوری بازیکنان. همچنین، بخشهایی از تمرینات مثل شوتزنی به گونهای طراحی شدهاند که چالش و فعالیت بدنی بازیکنان را زیرکانه افزایش دهند. تیم باشگاهی یونایتد نیز گزارش داده که از نتایج تمرینات پیشفصل و آمادگی نسخه جدید بازیکنها رضایت کامل دارد، چرا که اکثر آنها در طول تعطیلات برنامه انضباطی تعریفشدهای را دنبال کردهاند.
گرچه بخشهایی از تور پیشفصل متحد به برنامههای تجاری نیز تعلق داشته، اما توجه اصلی باشگاه به پروژههای زیرساختی مانند بازسازی اولدترافورد معطوف شده است — مسالهای که البته خارج از حوزه کاری آموریم است و اولویت اصلی او موفقیت در مستطیل سبز است.
از نظر فنی، نشانههایی از پیشرفت دیده میشود. خط دفاع سه نفره در مالکیت توپ معمولاً با نفوذ بازیکن مرکزی به خط هافبک تقویت میشود و این، انعطاف بیشتری را به آرایش تیم میبخشد. خریدهایی مثل متئوس کونا و نقشآفرینی بازیکنانی مثل آماد دیالو بر تهاجمی بودن تیم افزودهاند، گرچه هنوز کاستیهایی در خط میانی احساس میشود که منچستریونایتد را نسبت به برخی رقبا مانند بورنموث در موقعیت ضعف قرار میدهد.
در مجموع، هرچند فضای تیم مثبتتر به نظر میرسد و بازیکنان نسبت به گذشته روحیه و همدلی بیشتری دارند، اما واقعیت فوتبال حرفهای این است که در نهایت همه چیز با نتایج ارزیابی خواهد شد. اگر یونایتد بتواند در دیدار با آرسنال و ادامه فصل لیگ برتر موفق باشد، این تغییرات، یک تحول واقعی به شمار خواهد آمد. ولی اگر ناکامیها تداوم پیدا کند، همه این نوآوریها بیارزش جلوه خواهند کرد و دوباره با تردید به پروژه آموریم نگاه خواهد شد.
ارسال دیدگاه