تیم ملی فوتبال نروژ با کنار زدن برزیل و صعود به مرحله یکچهارم نهایی جام جهانی پس از ۲۸ سال، الهامبخش بسیاری از کشورها به ویژه اسکاتلند شده است. پیروزی ۲-۰ برابر برزیل با درخشش ارلینگ هالاند، نتیجه سرمایهگذاری وسیع در آموزش مربیان، ایجاد زمینهای مصنوعی و راهاندازی مدرسه ملی تیم بود. این کشور با جمعیتی مشابه اسکاتلند اما استراتژی متفاوت، موفق شد نسلی از بازیکنان با کیفیت را معرفی کند که بسیاری از آنها در معتبرترین لیگهای اروپا حضور دارند.
در حالی که اسکاتلند هنوز در حسرت موفقیت بینالمللی است و حتی مدارس استعدادپروری خود را تعطیل کرده، نروژ طرح پرورش استعدادها را هدفمند و متمرکز دنبال نمود و باشگاهی چون بودو/گلیمت الگوی جدید رشد و پیشرفت شد. تکیه بر بازیکنان بومی و ایجاد مسیر روشن برای پیوستن به تیم ملی، کلید خروج نروژ از بحران بود.
تفاوت چشمگیر تعداد بازیکنان پرورشیافته در سیستمهای داخلی، نقش باشگاههای داخلی و امید به تغییر ساختاری پس از استعفای سرمربی تیم اسکاتلند، همگی نشان میدهد موفقیت نروژ نه حاصل شانس، بلکه نتیجه برنامهریزی بلندمدت است؛ الگویی که فوتبال ایران نیز میتواند برای رشد و تحول خود از آن بهره گیرد.
ارسال دیدگاه