در تاریخ مسابقات جام جهانی، همواره بازیکنانی وجود داشتهاند که به دلیل داشتن تابعیت دوگانه یا شرایط خانوادگی، شایستگی حضور در تیم ملی انگلیس را داشتند اما مسیر حرفهای یا احساسی آنها را به تیم ملی دیگری کشاند. جام جهانی ۲۰۲۶ نیز از این قاعده مستثنی نبوده است.
از بازیکنان شاخص میتوان به ارلینگ هالند اشاره کرد که در لیدز متولد شده و میتوانست برای انگلیس بازی کند اما سرانجام نروژ را انتخاب کرد. ماروین کلر دروازهبان سوئیس متولد لندن است. آرون وان-بیساکا مدافع اهل لندن که اکنون برای جمهوری دموکراتیک کنگو بازی میکند، و آنتونی رابینسون بازیکنی با ریشه انگلیسی که به تیم ملی آمریکا پیوسته است.
همچنین جمال موسیالا که دوران کودکی خود را در انگلیس گذراند، با وجود بازی در سطح پایه برای انگلیس، سرانجام تیم ملی آلمان را برگزید. مایکل اولیس با والدینی از کشورهای متفاوت، فرانسه را به عنوان تیم ملی خود انتخاب کرد.
نمونههای دیگر شامل اسکات مکتامینی (اسکاتلند)، فلیکس نمچا (آلمان)، آکسِل توانزبه (جمهوری دموکراتیک کنگو)، آنتوان سمنیو (غنا) و فولارین بالوگان (آمریکا) هستند که هر یک میتوانستند برای انگلیس بازی کنند اما تصمیم دیگری گرفتند.
این اتفاقات گواهی بر جهانی شدن فوتبال و پیچیدگی انتخاب تیم ملی برای بازیکنان با ریشه و زمینه خانوادگی متنوع است.
ارسال دیدگاه