در ماههای اخیر، موضوع بحران در برخی باشگاههای فوتبال انگلستان مانند شفیلد ونزدی و مورکامب مورد توجه شدید رسانهها و مقامات قرار گرفته است. تأخیر در پرداخت دستمزد بازیکنان و کارکنان، اعمال ممنوعیتهای نقل و انتقالاتی و حتی تعلیق برخی باشگاهها از لیگ، باعث نگرانی هواداران و ساکنان این مناطق شده است.
لیزا ناندی، وزیر فرهنگ بریتانیا، تاکید کرده است که این باشگاهها 'کاملاً' قابل نجات هستند و اجازه نخواهند داد سناریوهای تلخی مثل نابودی باشگاه بری (Bury) تکرار شوند. به گفته او، هواداران باید بدانند که دولت و مسئولان در کنارشان هستند و میکوشند تا مالکیت و اداره این تیمها به شیوهای صحیح صورت پذیرد.
در ایران نیز دغدغههایی مشابه، مخصوصا درباره مالکیت خصوصی یا دولتی باشگاهها و ایفای نقش هواداران، همیشه مطرح بوده است. از نقطه نظر یک ایرانی، حفظ هویت باشگاهها برای مردمان یک شهر یا منطقه حتی فراتر از فوتبال اهمیت دارد و به نوعی غرور شهری و امید اجتماعی محسوب میشود.
این بحرانها باعث شد دولت انگلیس قانونی را جهت ایجاد یک نهاد مستقل رگولاتور فوتبال تصویب کند تا بر عملکرد باشگاهها و مالکان نظارت دقیقتری داشته باشد و بتواند در شرایط بحرانی ورود کند. بر اساس این قانون، حتی این اختیار وجود دارد تا در صورت نیاز، مالکان مجبور به فروش باشگاه شوند تا از سقوط کامل آن جلوگیری شود.
در نهایت، بسیاری امیدوارند با اجرایی شدن این قوانین جدید، دیگر شاهد فروپاشی باشگاههای قدیمی و پرهوادار نباشیم. دخالت دولت، شفافیت مالی، و اهمیت دادن به صدای هواداران از جمله مواردی است که باید مورد توجه قرار بگیرد. این نگرش میتواند الهامبخش مدیران فوتبال در ایران نیز باشد تا با شفافیت بیشتر به هواداران و ساختار باشگاهها توجه کنند.
ارسال دیدگاه