در تاریخ ۲۶ مرداد ۱۳۸۴ (۱۷ اوت ۲۰۰۵)، زین الدین زیدان پس از اعلام بازنشستگی از تیم ملی فرانسه پس از یورو ۲۰۰۴، دوباره به ترکیب خروسها بازگشت. او به همراه لیلیان تورام و کلود ماکهلهله با اصرار ریموند دومنک، مربی وقت فرانسه، تصمیم به بازگشت گرفتند؛ تصمیمی که به معنای واقعی کلمه، روح تازهای به تیم ملی فرانسه بخشید.
بازگشت زیدان و شور مردم فرانسه
تیتر بزرگ روزنامه معتبر L’Équipe این بود: «او بازمیگردد» (Il Revient). همین خبر کوتاه کافی بود تا امید و شور دوباره به هواداران فوتبال فرانسه بازگردد. حتی تیری آنری، مهاجم برجسته فرانسه، در واکنش به این خبر گفت: «شاید عجیب به نظر برسد، اما حقیقت دارد؛ خدا وجود دارد و او به تیم ملی برگشته است!»
زیدان بلافاصله بازوبند کاپیتانی را بر بازو بست و در بازی دوستانه مقابل ساحل عاج، تیمی که مربیگری آن بر عهده هانری میشل بود، تاثیر خود را نشان داد. فرانسه در آن مسابقه ۳-۰ برنده شد و زیدان نیز در این شب خاطرهانگیز موفق به گلزنی شد.
اثر زیدان بر تیم فرانسه
با حضور زیدان، فرانسه توانست در مسیر سخت انتخابی جام جهانی ۲۰۰۶ از بحران عبور کند و سهمیه مستقیم را بگیرد. هرچند نمایشهای فرانسه با زیدان گاهی متزلزل بود، اما حضور او اعتماد به نفس و آرامش خاصی به بازیکنان میداد؛ چیزی که هیچ ستارهای نتوانست جایگزینش شود.
در جام جهانی ۲۰۰۶، فرانسه بازیهای متوسطی ارائه داد تا مرحله یکهشتم نهایی تا جادوی زیدان مقابل اسپانیا غوغا کند؛ فرانسه ۳-۱ پیروز شد. سپس او مقابل برزیل، پادشاهان فوتبال، عملکردی اسطورهای داشت و تنها گل بازی را برای تیری آنری ساخت. زیدان با یک پنالتی فنی (پاننکا) در فینال برابر ایتالیا نیز گلزنی کرد.
در آن مقطع، زیدان سومین بازیکن تاریخ جام جهانی شد که در دو فینال مختلف گلزنی میکند. هرچند پایان کارش تلخ بود و پس از برخورد معروف با مارکو ماتراتزی از بازی اخراج شد و فرانسه در ضربات پنالتی به ایتالیا باخت، اما همه چیز از همان بازگشت تاریخی او برابر ساحل عاج شروع شد؛ بازگشتی که فوتبال فرانسه را دوباره احیا کرد.
ارسال دیدگاه