با جدایی آنژه پستکوغلو از تاتنهام، اکنون نام توماس فرانک، سرمربی دانمارکی برنتفورد، بیش از پیش در صدر گزینههای مربیگری این باشگاه قرار گرفته است. فرانک، کسی که با تیمی کمبودجه و بازیکنانی کمتر ستارهای در برنتفورد موفقیت زیادی کسب کرده، حالا آماده است تا چالش بسیار بزرگتر و متفاوت تاتنهام را بپذیرد.
برنتفورد در فصل گذشته لیگ برتر با کسب امتیاز و گلهای بیشتر از تاتنهام، بار دیگر توانایی تاکتیکی فرانک را نشان داد. او مربیای است که به انعطاف تاکتیکی و استفاده از مدلهای متفاوت بازی مشهور است؛ گاهی با مالکیت بالا، گاهی با ضدحملات سریع و حتی فوتبال مستقیم، بسته به اینکه با چه حریفی روبهرو است.
در ایران نیز کارشناسان فوتبال، چنین مربیانی را که به جای تحمیل یک سبک ثابت، بر اساس امکانات و نیاز تیم برنامهریزی میکنند، بسیار میپسندند. برای باشگاهی مانند تاتنهام که سالهاست بین رویای قهرمانی و فشار انتظارات بالا دست و پا میزند، ورود فردی چون فرانک شاید بتواند طراوت و آرامش جدیدی به تیم تزریق کند.
مهمترین سؤال اما میزان تحمل مدیریت و هواداران اسپرز است. فرانک باید تیمی با بازیکنان بزرگتر، قراردادی گرانتر و چندین هدف داخلی و اروپایی را هدایت کند. او تا به حال در لیگ قهرمانان تجربهای نداشته و باید خیلی سریع خود را با فرهنگ و خواستههای جدید باشگاه تطبیق بدهد. در فوتبال ایران هم نمونههای زیادی از این وضعیت بوده؛ وقتی مربیای از باشگاهی کوچک به یکی از غولهای پایتخت میپیوندد و زمان کافی برای نتیجهگیری نمییابد.
با این حال، سبک رهبری فرانک، که بر پایه روابط نزدیک با بازیکنان و توجه به روانشناسی تیمی است، میتواند برگ برنده او باشد. فضایی بر پایه تفاهم و انگیزه جمعی، آن هم در فضایی پر از فشار و رسانه، بدون شک شانس موفقیت چنین مربیانی را افزایش میدهد.
در نهایت، اگر فرانک بتواند همچون آشپزی ماهر، مواد اولیهی تاتنهام را به بهترین غذا تبدیل کند، شاید هواداران این باشگاه پس از دههها انتظار، بالاخره طعم تثبیت در جمع بزرگان اروپا را بچشند. اما همه چیز به صبر و حمایت مدیریت و هواداران بستگی دارد؛ چیزی که حتی برای موفقترین مربیان دنیا هم همیشه آسان نبوده است.
ارسال دیدگاه