جام جهانی باشگاههای فوتبال با فرمت جدید و حضور ۳۲ تیم از سراسر جهان، فرصتی بیسابقه برای تیمهای قاره آفریقا فراهم کرده است تا خود را در برابر قدرتهای بزرگ اروپایی و آمریکای جنوبی محک بزنند. تیمهایی همچون الاهلی مصر، ماملو دی سانداونز آفریقای جنوبی، الوداد کازابلانکای مراکش و الترجي تونس نمایندگان آفریقا در این رقابتها هستند.
موضوع حضور پررنگ باشگاههای آفریقایی در این رویداد، فراتر از یک فرصت ورزشی است؛ چراکه با وجود جوایز نقدی چشمگیر (هر تیم آفریقایی حداقل ۹.۵۵ میلیون دلار بابت حضور)، میتواند معادلات مالی باشگاههای آفریقایی را متحول کند؛ رقمی که نسبت به جوایز لیگ قهرمانان آفریقا بسیار بیشتر است. با این حال، پرداختی باشگاههای آفریقایی به شکل قابل توجهی کمتر از تیمهای اروپایی و آمریکای جنوبی باقی میماند. همین مسئله انتقادها و خواستههایی مبنی بر سهم بیشتر آفریقا در دورههای بعدی را تقویت کرده است.
از منظر فوتبالی، حضور در این رقابتها برای بازیکنان و مربیان آفریقایی حکم یک آرزوی بزرگ را داشته و میتواند ویترین مناسبی برای نمایش قابلیتها و پتانسیل فوتبال این قاره باشد. دو تیم TP Mazembe و راجا کازابلانکا تنها نمایندگانی بودهاند که توانستهاند تا فینال پیش بروند، اما هنوز جامی را به قاره سیاه نبردهاند.
بدیهیست که فشار بازیهای بیشتر و فشردگی تقویم جهانی، چالشهایی مثل خستگی بازیکنان و جابجایی برنامههای تورنمنتهایی مانند جام ملتهای آفریقا را به دنبال دارد. با این وجود، کسب تجربه بینالمللی، افزایش درآمد و جلب توجه جهانی به لیگهای داخلی آفریقا از جمله فرصتهایی است که نباید نادیده گرفته شوند.
از دید یک ایرانی، اهمیت اقتصادی چنین تورنمنتهایی قابلتوجه است، چراکه میتواند الگوی خوبی برای مدیران ورزش ایران نیز باشد تا ضمن ارتقای کیفیت رقابتهای باشگاهی، بیش از پیش به درآمدزایی و توسعه زیرساختها فکر کنند. همچنین، برجستهشدن باشگاههای آفریقایی در صورت موفقیت، میتواند نگاه تماشاگران و سرمایهگذاران را به فوتبال این قاره تغییر دهد؛ همانگونه که فوتبال ایران نیز در سطح آسیا همیشه به دنبال اثبات خود بوده است.
ارسال دیدگاه