قهرمانی تیم ملی پرتغال در لیگ ملتهای اروپا یک بار دیگر نام کریستیانو رونالدو را بر سر زبانها انداخت؛ چه از منظر شکست اسپانیا، رقیب دیرینه، و چه برای ثبت سومین جام اروپایی با کشورش. اشکهای رونالدو پس از برد هیجانانگیز و دراماتیک مقابل اسپانیا - که با ضربات پنالتی رقم خورد - بیانگر حجم بالای احساسات و تعهد او نسبت به تیم ملیاش بود.
گرچه رونالدو در دقیقه ۸۸ تعویض شد، اما گل تساویبخش او در دقیقه ۶۱، رکورد گلهای ملیاش را به ۱۳۸ رساند و عملاً نقش تعیینکنندهای در راه قهرمانی داشت. جالب است که او در ۴۰ سالگی و پس از دو سال و نیم حضور در لیگ عربستان همچنان بار تیم ملی را به دوش میکشد.
در سمت دیگر میدان، لامین یامال، پدیده اسپانیا، شب سختی را تجربه کرد. نونو مندرس، مدافع پرتغال، موفق شد او را مهار کند و حتی یک گل نیز به ثمر رساند. این نمایش دفاعی تحسینبرانگیز، منتقدانی که تصور میکردند یامال برتری دارد را شگفتزده کرد.
شاید مهمترین سؤال برای فوتبال پرتغال، آینده روبرتو مارتینز باشد؛ سرمربیای که بعد از ناکامی با بلژیک، نخستین جام ملیاش را با پرتغال کسب کرد. برخی منابع از تمایل فدراسیون جدید پرتغال به جذب مربیانی مانند ژرژه ژسوس یا ژوزه مورینیو میگویند، اما با این قهرمانی، اخراج او غیرمنطقی به نظر میرسد.
لیگ ملتهای اروپا شاید پرفروغترین جام فوتبال جهان نباشد، اما برای پرتغال و رونالدو، اثبات دوبارهای برای تلاش، انگیزه و روحیه تیمی بود. خواندن واکنشهای هواداران در سراسر اروپا هم نشان میدهد که رونالدو با وجود سن بالا همچنان الگو و الهامبخش است.
در این میان، نسل جوان پرتغال مانند ژوائو نوس، ویتینیا و گونسالو راموس نیز در حال تثبیت جایگاه خود در سطح اول اروپا هستند؛ امیدی برای تداوم موفقیتهای آینده این کشور.
ارسال دیدگاه