خانه دوم ستارههای آینده فوتبال؛ نگاهی به نقش خانوادههای میزبان در پرورش بازیکنان جوان
یکی از پشتپردههای کمتر دیدهشده فوتبال حرفهای، نقش خانوادههای میزبان است؛ افرادی که خانه و محیطی گرم را برای بازیکنان جوان مهاجر به شهر یا کشوری دیگر فراهم میکنند. حضور این خانوادهها به ویژه برای فوتبالیستهای نوجوانی که در سن کم از خانواده خود دور میشوند، نقش مهمی در رشد فردی و حرفهای آنها دارد.
برای مثال میشل بونی، مهاجم جوان برنتفورد که پس از مصدومیت و دوری از خانه به خانواده میزبان مراجعه کرد، میگوید: «واقعاً به آنها نیاز داشتم و آنها اینجا بودند». حضور تیفانی و استیو به او حس امنیت و آسودگی خیال برای تمرکز بر بازگشت به زمین داد.
باشگاههایی مانند برنتفورد با راهاندازی برنامه انتخاب و آموزش خانوادههای میزبان تلاش میکنند بازیکنان غیربومی بتوانند بدون دغدغه، بر فوتبال و پیشرفت شغلی خود تمرکز کنند. این برنامه حتی تنوع فرهنگی را نیز در نظر میگیرد؛ برای مثال، خانواده میزبان غذاهای محلی بازیکنان را میپزند و با فرهنگ آنها آشنا میشوند.
نظام خوابگاهی نیز در برخی باشگاهها مانند "لا ماسیا" بارسلونا رایج است و هرکدام مزایا و معایب خود را دارد. اما خانههای میزبان به بازیکنان فرصتی برای جداشدن از فضای رقابت باشگاه و تجربه زندگی خانوادگی واقعی میدهد. این ارتباط عمیق معمولاً تا بزرگسالی و حتی پس از اخذ قرارداد حرفهای نیز ادامه پیدا میکند.
بهطور کلی، این سنت در فوتبال اروپا تجربه ثابتشدهای است. انتقال این ایده به فوتبال ایران نیز میتواند دریچه نوینی به رشد حرفهای بازیکنان نوجوان بگشاید و نقش خانواده را حتی در زندگی ورزشی حفظ کند.
نظرات