ماایک تیلور که در شهر هیلدسهایم آلمان به دنیا آمد، روزی تصور نمیکرد روزی دروازهبان شماره یک تیم ملی ایرلند شمالی باشد. او تا ۱۹ سالگی حتی یک بازی هم به عنوان دروازهبان انجام نداده بود و تا ۲۴ سالگی، بجای فوتبال حرفهای، عضوی از ارتش بریتانیا بود. با این همه، او با تکیه بر انضباط نظامی و روحیه رقابتی، توانست راه خود را به سطح اول فوتبال باز کند.
شروع جدی فوتبال برای تیلور زمانی رخ داد که طی یک تمرین، داوطلبانه به جای دروازهبان ایستاد و به خاطر جسارت و عملکردش، جای خود را پیدا کرد. او ابتدا در تیمهای نیمهحرفهای مانند فارنبورو بازی کرد تا بالاخره با جلب توجه ری کلمنس، اسطوره دروازهبانی انگلیس و مربی وقت بارنت، پا به فوتبال حرفهای گذاشت. با گذر از تیمهایی همچون ساوتهمپتون و فولام، شهرت و قابلیتهایش برای بازی در سطح ملی بیشتر شد.
یک قانون خاص و اکنون لغو شده اجازه داد تا تیلور به عنوان یک شهروند بریتانیایی متولد خارج از بریتانیا بتواند برای یکی از ملتهای خانگی بازی کند؛ فرصتی که لاری مکمنمی، مربی وقت ایرلند شمالی، از آن برای دعوت او به تیم ملی بهره برد. با وجود تردیدهایی که در ابتدا نسبت به تعهد او وجود داشت، تیلور تنها پس از چند بازی با نمایشهای خوب و تعهد بالای خود، دل هواداران را به دست آورد.
تیلور در مجموع ۸۸ بازی ملی انجام داد و در بسیاری از مسابقات تاثیرگذار ظاهر شد. او با ثبت ۳۴ کلینشیت، پس از پت جنینگز افسانهای، دومین دروازهبان برتر تاریخ ایرلند شمالی از لحاظ گل نخوردن محسوب میشود. نقطه عطف دوران او، بسته نگه داشتن دروازه برابر تیم ملی انگلیس در سال ۲۰۰۵ بود؛ در شبی که دو پسرش به عنوان ماسکوت در کنارش بودند.
اکنون پس از پایان دوران بازی، تیلور به عنوان مربی دروازهبانان بیرمنگامسیتی فعالیت میکند اما همچنان ارتباط نزدیکی با فوتبال و هواداران ایرلند شمالی دارد. داستان زندگی او درس بزرگی درباره ایمان به خود، غلبه بر تردیدها و استفاده از فرصتهای ناگهانی است؛ مسیری که ثابت میکند حتی با شروعی دیرهنگام هم میتوان به قلههای ورزش رسید.
Insert Comment