در هفتهای پرتنش برای باشگاه سلتیک، اخراج ویلفرد نانسی تنها پس از هشت مسابقه دوباره ضعف مدیریتی ریشهدار این تیم بزرگ اسکاتلندی را نمایان کرد. انتصاب نانسی، که تجربه چندانی در فوتبال اروپایی نداشت و در کلمبوس کرو آمریکا نیز دوران موفقی را پشت سر نگذاشته بود، از همان ابتدا تصمیمی عجولانه و بیبرنامه بود.
در شرایطی که هواداران انتظار طلوعی تازه را میکشیدند، نتایج ضعیف، شامل شکست خانگی مقابل رنجرز و باخت به مادرول، صبر مدیران را لبریز کرد. اما مشکل فقط نانسی نبود؛ انتخاب او به پیشنهاد مدیر فوتبالی پیشین، پل تیزدیل، زخمهای عمیقتری از مدیریت ناکارآمد را آشکار ساخت؛ مدیریتی که حاضر نیست ضعف خود را بپذیرد یا توضیح شفافی به هواداران بدهد.
از دست دادن چندین مهره کلیدی مدیریتی و جدایی چهرههایی چون برندن راجرز و جان کندی، نمادی از بیثباتی و عدم وجود برنامه راهبردی طولانیمدت در سلتیک است. در حالی که رقیبانی مانند هارتز با سرمایهگذاری و مدیریت قویتر، وضعیت را برای سلتیک دشوارتر کردهاند، مدیران این باشگاه درگیر انتخابهای پرخطا و نبود شفافیت هستند.
بازگشت مارتین اونیل برای ایجاد ثباتی موقت شاید آرامبخش باشد، اما آنچه نیاز است، تحولی عمیق در مدیریت و ترمیم ارتباط باشگاه با هواداران پرافتخار و پرشورش است. سلتیک باید دوباره تعریف کند که آیا میخواهد باشگاهی بزرگ در اروپا باشد یا فقط به سلطه محلی راضی است؟
Insert Comment