حضور محدود زنان در بالاترین سطح مربیگری فوتبال، موضوعی مهم و دغدغهساز است که هنوز در جهان و حتی ایران نمود خارجی چندانی ندارد. به طور مثال، «سرینا ویگمن» تنها مربی مرد یا زن است که پنج فینال متوالی تورنمنتهای بینالمللی را تجربه کرده، اما حضور زنان در ردههای دیگر مربیگری بسیار اندک است.
موانع پیش روی زنان در مربیگری
موانع متعددی مانند نگاه کلیشهای به نقش زنان به عنوان شخصیتهای مهربانتر و غیر رقابتیتر، کمبود فرصتهای شغلی برابر و محدودیت در مسیرهای حرفهای، از جمله دلایلی است که جلوی پیشرفت زنان را در مربیگری میگیرد. طبق صحبتهای هانا دینگلی، حتی با داشتن مدرک یوفا پرو و تجربه فراوان، باز هم شایستگی زنان بعضاً زیر سؤال میرود.
قوانین و اقدامات جدید برای فرصت برابر
فیفا در سال ۲۰۲۴ قوانینی وضع کرد که دستکم یک مربی زن در تیمهای حاضر در تورنمنتهای بانوان اجباری باشد. اما صاحبنظران معتقدند این قانون کافی نیست و باید با تغییر نگرش سازمانها و فرهنگ عمومی همراه شود. نمونه مشابه آن در ایران دیده میشود که با وجود افزایش حضور زنان در رشتههای مختلف ورزشی، در حوزه مربیگری همچنان با چالشهای جدی مواجه هستند.
اهمیت الگو و تاثیر آن بر نسل آینده
اصولی چون "اگر نبینی، نمیشوی" اشاره به نقش الگوها در الهامبخشی به نسل بعد دارد. کمبود مربیان زن در بالاترین سطوح نه تنها فرصت رشد شغلی را محدود میکند بلکه دختران جوانتر را نیز از پیگیری مسیرهای حرفهای مأیوس میسازد.
راهکارها و آینده مربیگری زنان
برای رفع این موانع باید مسیرهای حرفهای در دسترستر شود، فرهنگ سازمانی تغییر کند، و مربیان زن بیشتر دیده شوند. همچنین توجه ویژه به آموزش تخصصی، حمایت روانی و مبارزه با تبعیض ساختاری اهمیت بالایی دارد. مثال موفق کشورهای اروپایی و اقدامات فدراسیون فوتبال ایران برای ارتقاء دانش مربیان زن، میتواند الگوی مناسبی باشد.
با حرکت تدریجی فرهنگ و قوانین به سمت فرصتهای برابر و حمایت موثر از زنان در ورزش، انتظار میرود در ایران نیز در سالهای آتی شاهد رشد قابل توجه مربیان زن در فوتبال و ورزشهای دیگر باشیم.
Insert Comment