بررسی تأثیر خانواده گلیزر بر وضعیت مالی منچستریونایتد؛ هزینه ۱.۲ میلیارد پوندی در دو دهه

ورود خانواده گلیزر و آغاز تغییرات مالی

در سال ۲۰۰۵، خانواده گلیزر آمریکا با وام گرفتن صدها میلیون پوند، اکثریت سهام باشگاه منچستریونایتد را خریداری کردند و به این ترتیب، این باشگاه انگلیسی با بدهی ۶۰۴ میلیون پوندی مواجه شد. این روش خرید، موسوم به خرید اهرمی (Leveraged Buyout)، از همان ابتدا واکنش‌ها و نگرانی‌های گسترده‌ای را میان هواداران و مدیران باشگاه به دنبال داشت.

جمع‌بندی هزینه‌های تحمیل شده به باشگاه

طبق آمار منتشرشده، طی سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۴، مبلغ قابل توجهی بالغ بر ۱.۲ میلیارد پوند از منچستریونایتد خارج شده است. این هزینه‌ها عبارتند از:

• ۸۱۵ میلیون پوند بابت بهره بدهی‌ها
• ۱۹۷ میلیون پوند بازپرداخت بدهی
• ۱۶۶ میلیون پوند پرداخت سود سهام به سهام‌داران
• ۱۰ میلیون پوند کارمزد مدیریتی به شرکت‌های خانواده گلیزر

علاوه بر این، طی ده سال اخیر حدود ۶۳ میلیون پوند به شکل دستمزد مدیریتی نیز به اعضای خانواده گلیزر پرداخت شده است. بسیاری از هواداران معتقدند که بخش عمده‌ای از این هزینه‌ها در صورت نبود مدیریت گلیزرها هرگز از باشگاه خارج نمی‌شد.

رشد ارزش باشگاه و سرمایه‌گذاری‌ها

با وجود بدهی بالا، ارزش اقتصادی باشگاه در دو دهه اخیر به شکل چشمگیری افزایش یافته است. درآمدهای تجاری سالانه منچستر از ۵۵ میلیون پوند در سال ۲۰۰۶ به بیش از ۳۰۰ میلیون پوند در سال ۲۰۲۴ رسیده و ارزش کلی باشگاه بنا به ارزیابی‌های سال ۲۰۲۵ به حدود ۴.۳ میلیارد پوند رسیده است.

همچنین باشگاه در این دوران بیش از ۲ میلیارد پوند برای خرید بازیکنان جدید هزینه کرده که از این حیث توانسته نسبت به بسیاری از رقبای خود رقابتی باقی بماند.

وضعیت فعلی بدهی و تحولات جدید

با وجود پرداخت مبالغ قابل توجهی بابت بهره و بازپرداخت، بدهی کل باشگاه تا سال ۲۰۲۴ همچنان ۵۴۷ میلیون پوند باقی مانده است. همچنین هزینه بهره بدهی سالانه رقمی حدود ۴۲ میلیون پوند بوده است.

در سال ۲۰۲۴، جیم رتکلیف تاجر سرشناس انگلیسی، با خرید ۳۰٪ از سهام باشگاه نقش کلیدی در اداره بخش فوتبال باشگاه پیدا کرد و ۲۳۶ میلیون پوند نیز به صورت مستقیم برای توسعه زیرساخت‌های ورزشگاه به باشگاه تزریق کرد؛ این سرمایه‌گذاری بدون ایجاد بدهی جدید انجام شد.

تحلیل نهایی از دیدگاه ایرانی

اگر چنین رخدادی در باشگاه‌های مطرح فوتبال ایران رخ می‌داد، با توجه به وضعیت شفافیت مالی ضعیف‌تر و فضای اقتصادی متفاوت کشور، تبعات اجتماعی و اعتراضی بسیار بیشتری متوجه مدیریت می‌شد. بدیهی است ورود سرمایه‌داران صرفاً با هدف کسب منافع اقتصادی بلندمدت، بدون رویکرد فوتبالی و توجه به خواست هواداران، می‌تواند ساختار باشگاه را از مسیر رشد فوتبالی خارج کند. در فوتبال ایران هم همواره نیاز به شفافیت مالی، اهمیت منافع هواداران و سلامت مالی باشگاه بیشتر احساس می‌شود.