در نخستین بازی فصل جدید لیگ برتر انگلیس، هواداران چلسی با امید به تماشای یک نمایش هجومی از تیم محبوب خود، به استمفوردبریج آمده بودند. بالاتر از همه، حضور ستارگان جدیدی همچون ژوائو پدرو در خط حمله، کول پالمر در پشت مهاجم، جیمی گیتنز در جناح چپ و پدرو نتو در راست و البته انزو فرناندز در میانه میدان، نوید یک تیم خطآتشدار را میداد.
با این وجود، آبیپوشان لندن نتوانستند تا پایان نیمه نخست موقعیت جدیای روی دروازه کریستال پالاس خلق کنند و حتی این تیم مهمان بود که میتوانست پیش بیافتد. در نیمه دوم نیز ورود بازیکنان هجومی دیگری همچون استوا و لیام دلاپ از روی نیمکت، تغییری در روند کماثر خط حمله ایجاد نکرد، هرچند چلسی برای زدن گل پیروزی فشار آورده بود و پالاس هم به نظر رضایت به یک امتیاز داشت.
این شش مهاجم جدید در مجموع نزدیک به ۲۵۰ میلیون پوند برای باشگاه هزینه در برداشتهاند (البته بدون احتساب ۱۰۷ میلیون پوند برای جذب فرناندز)؛ طبیعی است که هواداران انتظار داشتند چلسی فرصت گلزنی بیشتری خلق کند. اما تیم فقط سه شوت در چارچوب ثبت کرد؛ حتی پالاس هم یک شوت بیشتر داشت. شاید جای ستارهای چون ادن هازارد – که از روی سکوها نظارهگر بود – خالی بود.
بسیاری معتقدند که ضعف عملکرد هجومی چلسی دلایلی چون پیشفصل کوتاه و اضافه شدن چندین بازیکن جدید را دارد و برای هماهنگشدن تیم باید زمان داد. هرچند پیش از آغاز بازی، مراسم جشن و فضای شادی در استادیوم حکمفرما بود و جو فوقالعادهای ایجاد کرده بود، اما شادی ناشی از قهرمانی در جام جهانی باشگاهها و لیگ کنفرانس اروپا، هنوز به نمایش مقتدرانه در زمین تبدیل نشده است.
با این حال، هواداران چلسی همچنان به تیم خود ایمان دارند، ولی تساوی ناامیدکننده هفته اول، یادآور این است که ساختن یک تیم بزرگ و هماهنگ، نیاز به زمان و صبر بیشتری دارد.
Insert Comment