تیم رنجرز در لیگ برتر اسکاتلند روزهای سخت و پرحاشیهای را تجربه میکند. راسل مارتین که با امید تغییر شرایط رنجرز به عنوان سرمربی دائمی انتخاب شد، بدترین شروع تاریخ باشگاه را رقم زده است؛ سه بازی، سه تساوی و قرار گرفتن در رده هفتم جدول و شش امتیاز اختلاف با صدر.
برخلاف نتایج ضعیف، مارتین نشانهای از تردید در تواناییهای خود بروز نمیدهد و مسئولیت ناکامیها را بیشتر متوجه بازیکنان میداند. او پس از تساوی مقابل سنت میرن، به صراحت از بازیکنانی که به فکر ترک باشگاه هستند انتقاد کرد و مشکلات انگیزشی و کمبود شجاعت را از عوامل اصلی ناکامی شمرد؛ معضلاتی که مدتهاست در رنجرز حل نشده باقی مانده است.
موضوعات نقلوانتقالاتی نیز به پیچیدهتر شدن اوضاع کمک کرده است. انتخابهایی مثل به خدمت گرفتن جو روثول به جای لِنون میلر و اولیور انتمن به جای بازیکن باتجربهای مانند ویتسلاف چرنی، مورد انتقاد طرفداران و کارشناسان قرار گرفتهاند. در خط حمله هم نبود مهاجم تخصصی و مصدومیتهای پی در پی، کار را برای رنجرز سخت کرده است.
در خط دفاعی، صحنههای کودکانه و اشتباهات فردی باعث شده اعتبار مهرههایی مانند ناصر جیگا یا امانوئل فرناندز به شدت زیر سوال برود. ساختار دفاعی بیرام و بدون انسجام، مهمترین آفت تیم در بازیهای حساس بوده است.
تاکتیکهای مبهم و کمبود خلاقیت در خط حمله باعث شده حتی درصد بالای مالکیت توپ، هواداران را راضی نکند. انتقادها حول محور نداشتن رهبری، عدم هماهنگی، و ساختار سست دفاعی میچرخد. در فضای مجازی و سکوها نیز صدای اعتراض تماشاگران هر هفته بلندتر به گوش میرسد.
با وجود این شرایط دشوار، مالکین و هیئتمدیره مارتین را حمایت میکنند و فعلاً برنامهای برای تغییر سریع ندارند. اما مشخص است که اگر روند ناکامی ادامه داشته باشد، بحران در رنجرز عمیقتر خواهد شد؛ مخصوصاً با در پیش بودن بازیهای حساس برابر بروژ، سلتیک و تیمهای ادینبورگ.
در مجموع، ادامه انتقادات بیوقفه، نتایج ضعیف و نارضایتی هواداران چالشی بزرگ برای مارتین است؛ باید دید آیا او میتواند با برخی تغییرات اساسی، اعتماد را به تیم و سکوها بازگرداند یا پروندهاش در تاریخ رنجرز با ناکامی و رکوردهای منفی بسته خواهد شد.
Insert Comment