بعد از جدایی خوانما لیو از کادر فنی منچسترسیتی، پپ گواردیولا انتخاب عجیبی انجام داد و پپ لیندرز، دستیار سابق یورگن کلوپ، را به عنوان دستیارش انتخاب کرد. این انتخاب، مخصوصاً برای طرفداران فوتبال ایران که رقابت لیورپول و سیتی را همیشه دنبال میکنند، جذاب و مهم است.
در سالهای اخیر، تیمهای گواردیولا همواره به فوتبال مالکانه، پاس کوتاه و کنترل بازی معروف بودهاند اما در برخی مقاطع، مانند فصل گذشته، به نظر میرسید شدت و انرژی لازم را از دست دادهاند. این همان شاخصهای است که در تیمهای کلوپ و مخصوصاً لیورپول همیشه مشهود بوده و کتاب «Intensity» نوشته لیندرز هم مستقیماً به همین نکته اشاره دارد؛ یعنی تقویت خصوصیت شدت و انرژی در بازی.
گواردیولا به عنوان یک سرمربی مدرن همیشه نسبت به نوآوری و جذب ایدههای جدید ذهنی باز داشته و با آوردن لیندرز سعی دارد جلوی تکراری شدن تیمش را بگیرد و از ایدههای تازه در تمرینات و تمرکز روی انرژی و شدت بهره ببرد. با توجه به اینکه لیندرز تجربه همنشینی با کلوپ در دوئلهای بزرگ اروپایی از بوندسلیگا تا لیگ برتر را داشته، میتواند نگاه متفاوتی به تاکتیکهای سیتی وارد کند.
همچنین جیمز فرنچ، آنالیزور و مربی ضربات ایستگاهی سابق لیورپول، نیز به کادر فنی سیتی اضافه شده است. این انتقالات نشان میدهد که منچسترسیتی تلاش میکند با تلفیق فلسفه فوتبال مالکانه و انرژیبخش کلوپ و تیمش، سطح بازی خود را ارتقا دهد.
از نگاه فوتبالیستهای ایرانی و بینندگان فوتبال ایران، این جابجاییها و جذب چهرههای جدید نشان میدهد که برای موفق ماندن در تیمهای بزرگ اروپا باید همیشه به دنبال ایدههای تازه و بهروزرسانی کادر فنی بود؛ موضوعی که شاید در فوتبال ایران کمتر به آن اهمیت داده میشود.
در مجموع، انتخاب دستیار کلوپ توسط گواردیولا، نقطه عطفی برای منچسترسیتی و الگویی برای فوتبال حرفهای است؛ جایی که رقابت با دوستی و یادگیری از رقیب تلفیق میشود.
ارسال دیدگاه