در جریان مسابقات گرند اسلم استرالیا، کامرون نوری به عنوان آخرین نماینده بریتانیا در بخش انفرادی تنیس از دور رقابتها کنار رفت. شکست او مقابل الکساندر زورف آلمانی و حذف زودهنگام دیگر بازیکنان بریتانیایی بار دیگر بحثها درباره وضعیت تنیس بریتانیا را به اوج رساند.
با وجود منابع مالی قابل توجه حاصل از ویمبلدون و سابقه دیرینه در تنیس، بریتانیا در دو گرند اسلم اخیر نتوانسته هیچ بازیکنی را به هفته دوم برساند. این عملکرد ضعیف، کاستیهایی را در سیستم پرورش بازیکنان بریتانیایی برجسته کرده است.
در حالی که کشورهایی مانند آمریکا، فرانسه و استرالیا با تعداد زیادی از بازیکنان در جدول اصلی حضور دارند، بریتانیا تنها با هفت نماینده وارد این رقابتها شد و تنها سه نفر موفق به کسب یک پیروزی شدند.
نوری که متولد آفریقای جنوبی و پرورش یافته نیوزیلند است، سالهاست به عنوان یکی از با ثباتترین بازیکنان بریتانیا شناخته میشود. او علیرغم محدودیتهای تکنیکی، با تلاش و پشتکار، به نیمه نهایی ویمبلدون و جمع ۱۰ بازیکن برتر جهان دست یافت. موفقیت نوری نشانگر این است که تلاش فردی همچنان عامل کلیدی است، اما شاید فرهنگ رقابتی و ذهنیت بازیکنان بریتانیایی نیاز به بازنگری داشته باشد.
خروج زودهنگام بازیکنانی همچون جک دریپر (به دلیل مصدومیت) و اما رادوکانو (به خاطر مشکلات فیزیکی و روحی) سوالات بیشتری را درباره عمق و آینده تنیس بریتانیا ایجاد کرده است.
با توجه به حضور پررنگ بریتانیا در بخش دو نفره مردان، همچنان کسب جام برای بریتانیاییها در این بخش ممکن است، اما در بخش تک نفره راهی دشوار پیش روی این کشور قرار دارد.
سوال مهم این است: آیا رسیدن به قهرمانی گرند اسلم هدف اصلی است یا صرفاً داشتن بازیکنان بیشتر در بین صد نفر برتر؟ با توجه به سرمایهگذاری زیاد و زیرساختهای پیشرفته، انتظار میرود بریتانیا بیش از اینها در صحنه بینالمللی بدرخشد.
ارسال دیدگاه