تنیس یکی از ورزشهایی است که ورود به جمع حرفهایهای آن، هزینههای زیادی دارد. اما برخی از ستارههای این ورزش، فارغ از مشکلات مالی و شرایط جنگی، توانستهاند با سختکوشی و ایمان به رویاهایشان به موفقیت برسند.
الکساندرا اولینیوکووا، تنیسباز اوکراینی، با اینکه در کودکی به علت فشارهای سیاسی مادرش مجبور به ترک کشور شد، اما بار دیگر با وجود حمله روسیه به اوکراین برگشت و با تمام سختیها موفق به حضور در جدول اصلی گرنداسلم استرالیا شد. جایی که حتی هزینه خورد و خوراکش هم محدود به ساندویچهای ساده بود و حملات موشکی و قطع برق و آب، تمریناتش را مختل میکرد.
مشکلات فقط محدود به اوکراین نیست. نواک جوکوویچ در دوران کودکی تحت حملات ناتو در بلگراد رشد کرد و مجبور بود ساعتها در صف برای تهیه نان و شیر و آب منتظر بماند. چیزی که امروز از آن بهعنوان زیربنای موفقیت خود یاد میکند.
دنیلا هانتوخووا، ستاره اسلواکیایی پیشین هم در محیطی بسیار ساده رشد کرد و از کوچکترین پاداش مالی، احساس خوشبختی میکرد. فرانسیس تیافو، تنیسباز آمریکایی، فرزند مهاجران جنگزده اهل سیرالئون است که در کودکی شبها در سالن تنیسی که پدرش بهعنوان سرایدار کار میکرد، میخوابید و مادرش پرستار بود.
همه این ورزشکاران، علاوه بر تلاش برای موفقیت فردی، با تاسیس بنیادهای خیریه به هممیهنانشان نیز امید میبخشند و ورزش را عاملی برای بازسازی امید در میان نسل جوان معرفی میکنند. تجربه تلخ جنگ، فقر و سختی، از این قهرمانان چهرههایی ساخته که الگو و صدای کشورشان در عرصه جهانی شدهاند.
ارسال دیدگاه