انتصاب ژاوی آلونسو به عنوان سرمربی رئال مادرید، نه تنها برای هواداران این باشگاه، بلکه برای فوتبالدوستان ایرانی نیز هیجانانگیز است. آلونسو که فصل گذشته با بایر لورکوزن تاریخسازی کرد، حالا در تیمی قرار دارد که هیچ عنوانی پذیرفتنی جز قهرمانی نیست.
مسئله بزرگ اینجاست که آلونسو با کمترین فرصت برای آمادهسازی تیم روبهرو بوده و اولین جلسه تمرینی او، تنها با سه بازیکن اصلی تشکیل شد. مصدومیتها و حضور بازیکنان در اردوهای تیم ملی، کار را برای هماهنگی سریع دشوار کرده است. همانطور که در فضای فوتبال ایران هم رایج است، توقع نتیجهگیری فوری در باشگاههای بزرگ، همیشه به چشم میخورد و رئال مادرید نیز استثنا نیست.
در کنار فشارها، نکته مثبتی که میتواند به آلونسو کمک کند، نزدیکی سنی او به بازیکنان امروزی است. او بهتر میتواند با نسل جدید ارتباط برقرار کند؛ مسئلهای که بسیاری از مربیان باتجربهتر از آن محروم هستند. همچنین خاطرات درخشان بازیکنان از عملکرد آلونسو، زمینه اعتماد متقابل را ایجاد میکند.
از منظر تاکتیکی، او باید راهی برای استفاده همزمان از ستارههایی مانند وینیسیوس جونیور و کیلیان امباپه پیدا کند که گاهی در یک پست مشابه بازی میکنند. پرسشی که برای فوتبالدوستان ایرانی هم جالب است، این است که آیا آلونسو میتواند ساختار دفاعی، بهویژه با عنصر جدیدی مثل ترنت الکساندر-آرنولد را احیا کند یا خیر.
در نهایت، بزرگترین وظیفه آلونسو، بازسازی باور و اعتماد به نفس در رئال است؛ تیمی که فصل گذشته پشت سر بارسلونا قرار گرفت و باختی تلخ برابر آرسنال را مقابل چشمان هواداران جهان تجربه کرد. او حالا باید تیمی را بسازد که هر روز، نه فقط برای یک قهرمانی، بلکه برای اعتقاد دوباره به پیروزی وارد زمین شود؛ انتظاری که برای ایرانیها نیز کاملاً آشناست.
ارسال دیدگاه