هو کردن یکی از رفتارهای رایج در ورزشگاههای فوتبال دنیا و حتی ایران است که همواره بین هواداران و بازیکنان وجود داشته است. این رفتار سالهاست به بخشی جدانشدنی از فضای فوتبال تبدیل شده و معمولاً در لحظات حساس یا نتایج ضعیف تیم، شدت بیشتری پیدا میکند.
هو کردن؛ زبان اعتراض یا رفتار طبیعی جمعی؟
از نگاه روانشناسان ورزشی، هو کردن ریشهای عمیق در احساسات، هیجانات و رفتار جمعی دارد. این رفتار در واقع واکنشی به ناکامیها، انتظارات برآوردهنشده یا اعتراض به عملکرد بازیکنان و مربیان است. گاهی اوقات با افزایش قیمت بلیت یا احساس کمتوجهی باشگاه به هواداران، سطح اعتراض هم بالا میرود.
آیا بازیکنان واقعاً متوجه میشوند؟
براساس تجربیات بازیکنان حرفهای، اکثر آنها معتقدند هو کردن همیشه وجود داشته و به نوعی جزئی از این حرفه است. البته برخی بازیکنان ممکن است در لحظه تحت تاثیر قرار بگیرند اما بسیاری ترجیح میدهند بر بازی تمرکز کرده و عکسالعملی به این صداها نشان ندهند. واکنش بازیکنان اغلب بستگی به تجربه، شخصیت و موقعیت تیمی آنها دارد.
رسانهها و نقش شبکههای اجتماعی
در سالهای اخیر با گسترش شبکههای اجتماعی و پررنگ شدن نقش رسانهها، هو کردن هواداران بیشتر برجسته میشود. هر صحنه و واکنش به سرعت دستبهدست میشود و اغلب پیش از ورود به ورزشگاه، ذهنیت بسیاری از هواداران شکل گرفته است.
جمعبندی
هو کردن، چه از سوی هواداران ایرانی و چه در سایر نقاط جهان، نتیجه مشترک احساسات جمعی، انتظارات و اثرات رسانهای است. هرچند هیچ بازیکنی از شنیدن صدای اعتراض خوشحال نمیشود اما این بخش از فرهنگ فوتبال، با تمام دشواریهایش به جذابیت و پویایی ورزشگاهها افزوده است.
ارسال دیدگاه