در سالهای اخیر حضور سیستم کمک داور ویدیویی (VAR) در فوتبال به مسئلهای بحثبرانگیز تبدیل شده است. بسیاری معتقدند VAR به جای حل مشکلات داوری، خودش به معضلی جدید تبدیل شده که مانع لذت بردن هواداران از بازی زیبای فوتبال میشود.
صحنههای پرهرج و مرج در ضربات ایستگاهی و کرنر، که اغلب با هجوم بازیکنان به محوطه شش قدم همراه است، نمونهای بارز از ضعف مدیریت داوری و فقدان قاطعیت است. داوران زیادی از اعلام خطا یا پنالتی در این صحنهها خودداری میکنند، در حالی که تخلفات واضحی نظیر در آغوش گرفتن و مهار بازیکنان رخ میدهد.
تداوم این روند باعث فراموشی هنر دفاع فردی و جمعی شده و حتی خلاقیت مربیان در بخش دفاعی را کاهش داده است. کارشناسان چندین راهکار مطرح میکنند اما سادهترین ابزار، بهکارگیری قاطعیت داوران برای جریمههای جدی و کارت قرمز است؛ امری که به نظر از یاد رفته است.
مشکلات فقط به صحنههای ضربات ایستگاهی منتهی نمیشود، بلکه اعتراض به نحوه محاسبه وقتهای اضافه و تصمیمات داوران هم شدت گرفته است. پیشنهاد استفاده از تایمکیپر مستقل، همانند راگبی، میتواند شفافیت بیشتری ایجاد کند تا همه ببینند زمان بازی دقیق چگونه مدیریت میشود.
در این میان نقش VAR از هدف اولیه خود یعنی اصلاح اشتباهات فاحش فاصله گرفته و هر هفته شاهد ورود بیرویه این سیستم به صحنههای غیرضروری هستیم. امروزه حتی تصمیمات کارشناسان داوری خود بهانه اختلاف نظر و ناراحتی هواداران شده است.
اگر هدف این تکنولوژی اصلاح اشتباهات تاثیرگذار بوده، باید نقش آن محدود به چنین مواردی شود و نه تأثیرگذاری بر هر لحظه حساس بازی. فراموش نکنیم که فوتبال برای مردم است، نه داوران و کارشناسان پشت مانیتورها. تماشاگران برای لذت بردن از بازی به ورزشگاه میآیند نه مشاهده توقفهای متعدد به بهانه بررسی VAR.
در نهایت باید پذیرای این واقعیت باشیم که فوتبال هیچگاه بیاشتباه نخواهد بود، حتی با تکنولوژی. اما میتوان کاری کرد که این اشتباهات، زیباترین ورزش دنیا را از هیجان و شادی تهی نکند.
ارسال دیدگاه