در تب و تاب فوتبال، گاهی فراموش میکنیم که بازیکنان فوتبال هم انسانهایی با احساسات عمیق هستند. شب گذشته در استادیوم متلایف، در حالی که بیش از ۷۰ هزار نفر برای تماشای دیدار رئال مادرید و دورتموند حاضر بودند، سکوتی سنگین و متفاوت بر جو ورزشگاه حاکم شد. این سکوت، نه یک ادای احترام ساده، بلکه وداعی تلخ با دیوگو ژوتا، بازیکن فوتبال و دوست صمیمی بسیاری از بازیکنان بود.
ترنت الکساندر آرنولد، ستاره انگلیسی رئال مادرید، که سالها کنار ژوتا بازی و زندگی کرده بود، آشکارا حال خوبی نداشت. پنج سال خاطرات مشترک، دوستی و هماتاقی، چیزی نبود که به سادگی فراموش شود. در جریان مصاحبه پس از بازی، ترنت که هنوز تحت تأثیر این مصیبت بود، بیان کرد: «هنوز در شوکم. طبیعی است. چطور میشود با چنین اتفاقی کنار آمد؟ چگونه وقتی قلبت جای دیگری است، فوتبال بازی کنی؟»
قبل از آغاز مسابقه، ترنت از جمع دوستان و همتیمیهایش جدا شد تا به تنهایی در گوشهای برای ژوتا و برادرش که او هم از دنیا رفته بود دعا کند. این لحظات به روشنی نشان داد که برای ترنت، گلها، پاسهای منجر به گل و حتی در آغوش گرفتن همتیمیها پس از مسابقه، اهمیت چندانی نداشت و غم از دست دادن دوستش سنگینی میکرد.
این صحنهها بار دیگر یادمان آوردند که بازیکنان فوتبال، فراتر از نام و ظاهر قهرمانیشان، انسانهایی با احساسات و قلب زخمی هستند. ترنت آرنولد شب گذشته این واقعیت ساده اما عمیق را یادآوری کرد که فوتبال، با همهی بزرگیهایش، گاهی در برابر غم و فراق، بسیار کوچک است.
ارسال دیدگاه