در سالهای اخیر، بسیاری از تیمهای بزرگ فوتبال برای کنترل توپ به ساختارهای نسبتاً خشک و مشخصی مانند چینش ۳-۲-۲-۳ روی آوردهاند؛ اما تیم ملی آمریکا با هدایت مائوریسیو پوچتینو در جام جهانی رویکردی متفاوت اتخاذ کرده است. پیروزی ۴ بر ۱ آمریکا مقابل پاراگوئه نمونه روشنی از موفقیت این سیستم سیال بود.
در حالت دفاع، آمریکا با آرایش ۴-۲-۳-۱ به میدان رفت اما با مالکیت توپ، این ساختار به سه دفاعه تبدیل میشد و مدافعین کناری مانند آنتونی رابینسون و سرجینو دست نقش بالهای هجومی را پیدا میکردند. کریستین پولیشیچ به جای حضور در وینگر چپ، بیشتر به مرکز زمین میآمد و وسترن مککنی و مالک تیلمان جایگاههای متغیری در خط میانی داشتند.
در این سیستم، چهار بازیکن میانی آزادی عمل کامل داشتند تا در فضاهای بین خطوط دفاعی حریف حرکت کنند و با جابهجاییهای سریع، شرایط را برای ارسال پاسهای عمقی به بالوگان در خط حمله فراهم کنند. این انعطاف و حضور نزدیک بازیکنان، باعث شد آمریکا بتواند در فضاهای خالی بین خطوط پاراگوئه به توپگردانی باکیفیت بپردازد و دروازه حریف را تهدید کند.
تاکتیکهای پوچتینو، ویژگیهایی مانند سرعت بالای بالوگان، تکنیک دریبلزنی پولیشیچ و استقامت بدنی مککنی و آدامز را به خوبی به خدمت گرفته و باعث شده آمریکا بدون پیروی از الگوهای خشک سنتی، دست بالا را مقابل رقبا داشته باشد. این سبک بازی سیال به آمریکا امکان برتری تاکتیکی مقابل ساختار دفاع منطقهای پاراگوئه را داد.
ارسال دیدگاه