رافائل نادال، تنیسور اسپانیایی، فینال ویمبلدون ۲۰۰۸ مقابل راجر فدرر را یکی از مهمترین و احساسیترین اتفاقات دوران حرفهای خود میداند. این مسابقه که نزدیک به هفت ساعت به طول انجامید و در فضایی پرتنش و بارانی برگزار شد، با پیروزی ۳-۲ ست نادال به پایان رسید و اولین عنوان او در زمین چمن را رقم زد.
نادال پس از سالها سلطه بر زمینهای خاکی و کسب قهرمانیهای متعدد رولان گاروس، بهخاطر همین برتریها توسط برخی به عنوان تنیسبازی صرفاً خاکی شناخته میشد. خود او اما رسیدن به قهرمانی گرند اسلم در دیگر سطوح را لازمه تکامل حرفهایاش میدانست و برای کسب این هدف، سالها تلاش کرد.
نادال درباره آن مسابقه تاریخی گفت: «توانستم بهترین بازیکن تاریخ چمن را در فینال و پس از تمام فراز و نشیبهای آن بازی شکست بدهم. این موضوع به من اعتماد به نفس داد تا باور کنم میتوانم فراتر از زمین خاکی هم قهرمان شوم.»
مسیر رسیدن نادال به این فتح، با شکست در دو فینال متوالی در سالهای ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ برابر فدرر همراه بود. با این حال، در سال ۲۰۰۸ او با آمادگی ذهنی و فنی بالا وارد مسابقات شد و پس از پیروزی قاطع مقابل فدرر در رولان گاروس، خود را برای انتقامی تاریخی مهیا کرد.
در جریان مسابقه فینال، نادال دو ست ابتدایی را به سود خود به پایان رساند. پس از بازگشت فدرر و کشاندن بازی به ست پنجم، سرانجام نادال با نتیجه ۹-۷ در ست نهایی پیروز شد. شادی بیحد او و لحظه بالا رفتنش به سوی هواداران و خانواده در سکوها، تصویری فراموشنشدنی در تاریخ تنیس رقم زد.
نادال تأکید کرد این قهرمانی نقطه عطفی در زندگی حرفهایاش بود و به او کمک کرد به اعتماد به نفس لازم برای قهرمانیهای بعدی دست یابد. وی ادامه داد: «بعد از آن پیروزی، فهمیدم میتوانم در هر سطحی بهترین باشم؛ این دستاورد مهمی برای من بود.»
ارسال دیدگاه