در سالهای اخیر، سیستم تشخیص خط Hawk-Eye به عنوان یکی از ابزارهای مهم داوری در مسابقات بزرگ تنیس از جمله ویمبلدون مورد استفاده قرار میگیرد. در ایران نیز این فناوری مورد بحث قرار گرفته، زیرا تکنولوژی میتواند نقش اساسی در عدالت ورزشی ایفا کند. اما همواره سوال مهمی مطرح بوده است: آیا بازیکنان حق دارند به دقت این سیستم بیاعتماد باشند؟
در جریان مسابقه جنجالی اخیر بین اما رادوکانو و آرینا سابالِنکا، یک تصمیم مرزی Hawk-Eye باعث ایجاد موجی از انتقادات شد. بازیکنان و تماشاگران معتقد بودند که شاید این سیستم اشتباه کرده باشد و توپ داخل زمین بوده است. این نه تنها باعث شد برخی بازیکنان به دقت Hawk-Eye شک کنند، بلکه بحثهایی درباره اتکای کامل به سیستمهای الکترونیکی در ویمبلدون و سایر تورنمنتهای مهم مطرح شد.
اگرچه خطای انسانی در داوری سنتی همواره وجود داشته و سیستمهای الکترونیکی مانند Hawk-Eye توانستهاند تا حد زیادی این مشکلات را کاهش دهند، اما هیچ فناوری عاری از ایراد نیست. برخی بازیکنان بر این باورند که گاهی اختلاف میلیمتری جای خط میتواند سرنوشت مسابقه را عوض کند و همین مقدار خطا در یک سیستم کامپیوتری نیز قابل چشمپوشی نیست.
در ایران، با وجود اینکه چنین فناوریهایی در اکثر مسابقات داخلی به کار گرفته نمیشود، اما نظارت بر عدالت و شفافیت در داوری همواره مورد توجه بازیکنان و مسئولان ورزشی بوده است. تجربههای بینالمللی نشان میدهد که اعتماد کامل به Hawk-Eye، بدون نظر داوران و بررسیهای تکمیلی، میتواند مناقشهآفرین شود.
در مجموع، بازیکنان حق دارند که درباره هر سیستم داوری، حتی پیشرفتهترینها مانند Hawk-Eye، سوال و تردید داشته باشند. بهترین راهکار، ترکیبی از فناوری و تجربه داوران است تا دقت و عدالت هرچه بیشتر در رقابتهای معتبر ورزشی، از جمله ویمبلدون، برقرار باشد.
ارسال دیدگاه