جام جهانی در فرمت جدید خود با حضور ۴۸ تیم توانست تنوع بیشتری به مسابقات ببخشد و تیمهایی مانند کیپورد را به مرحله حذفی برساند. این موضوع سبب ایجاد داستانهای جدید و متفاوت شد؛ برای مثال، عملکرد درخشان ووزینیا، دروازهبان چهل ساله کیپورد، با واکنشهای فوقالعاده مقابل اسپانیا نه فقط تیمش، بلکه فضای مجازی را نیز تحت تأثیر قرار داد.
افزایش سهمیه به تیمهای آسیایی و قارههای دیگر، فرصت مناسبی برای کشورهایی مانند بوسنی و هرزگوین، کانادا، کنگو، مصر، ساحل عاج و آفریقای جنوبی فراهم کرد تا برای نخستینبار به مرحله حذفی برسند. با این حال گروهبندیهای سادهتر و کاهش دشواری راهیابی، سطح رقابت را برای تیمهای بزرگ کاهش داد.
از سوی دیگر، تغییر قانون تساوی امتیازها از تفاضل گل به نتایج مستقیم، و احتمال صعود تیمهای سوم گروه باعث شد بسیاری از مسابقات سرنوشتآفرین نباشند. بسیاری از تیمهای بزرگ با یک بازی مانده به پایان گروه صعود خود را قطعی کردند و برخی نیز همان ابتدا حذف شدند.
عملکرد ضعیف تیمهای آسیایی - بهجز استرالیا و ژاپن - و کشورهای منطقه کونکاکاف که از افزایش سهمیه سود بردند اما نتوانستند نتایج مطلوب بگیرند، از انتقادهای وارده بر این فرمت است.
بازیهای پر گل، اما با جذابیت رقابتی کمتر، بحثهایی را درباره موفقیت این ساختار جدید برانگیخته است. به نقل از کارلوس کیروش، سرمربی تیم غنا، فرمت جدید "معمولی و ساده" است و هیجان ریسک را از مسابقات گرفته است. جام جهانی با پایان مرحله گروهی و ورود به حذفی، رنگ و بوی رقابت واقعی به خود میگیرد.
ارسال دیدگاه