تیم ملی فوتبال بلژیک تا چند سال قبل یکی از پرامیدترین تیمهای ملی دنیا بود. با ستارگانی همچون کوین دیبروینه، ادن ازار، روملو لوکاکو، تیبو کورتوا و چندین بازیکن تأثیرگذار دیگر، بسیاری این تیم را بهعنوان "نسل طلایی" فوتبال بلژیک میشناختند که پتانسیل قهرمانی جهان یا اروپا را دارد. اما چه شد که بلژیک هرگز عنوان بزرگی را تصاحب نکرد و حالا راهی برای بازسازی پیدا میکند؟
ظهور و سقوط امیدها
سرمایهگذاری بزرگ فدراسیون فوتبال بلژیک در دهه اول قرن ۲۱ روی پرورش بازیکنان جوان، سبب شد این کشور پس از سالها غیبت از مسابقات بزرگ، به جام جهانی ۲۰۱۴ و یورو ۲۰۱۶ بازگردد. این ستارهها که بیشتر آنها در ۲۰ تا ۲۳ سالگی بودند، تیمی هیجانانگیز و پرآینده ساختند که حتی اسطورههایی چون فرانسه، آلمان و اسپانیا را به چالش کشید.
با اینکه بلژیک در جام جهانی ۲۰۱۸ تا نیمهنهایی پیش رفت و برزیل را هم حذف کرد، اما هرگز موفق به فتح جام نشد. دوران طلایی در مسابقات مختلف نهایتاً به حذف در یک چهارم نهایی (یورو ۲۰۱۶ و یورو ۲۰۲۰) یا حتی حذف از مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۲ منجر شد.
دلایل ناکامی نسل طلایی
- اتکا به ستارهها: کارشناسان بلژیکی بارها اشاره کردهاند که تیم به جای اتحاد گروهی، بیشتر به درخشش فردی بازیکنان تکیه داشت.
- اختلافات داخلی و مصدومیتها: مصدومیت و اختلاف نظر در اردو بارها موجب تضعیف فضای تیمی شد و حتی برخی بازیکنان خواستار کنارهگیری شدند.
- فرصتسوزیها: شاید بزرگترین فرصت ازدسترفته شکست در برابر تیم الهامگرفته ولز در یورو ۲۰۱۶ بود؛ جایی که بسیاری آغاز افول این نسل را میدانند.
آیا آیندهای وجود دارد؟
اکنون بلژیک با کنار رفتن چهرههایی چون ازار، ویتسل، کومپانی و چند بازیکن دیگر، در حال بازسازی است. رایان گارسیا بهتازگی هدایت تیم را به دست گرفته و بازیکنان جوانی چون ژرمی دوکو، زنو دباست، جورتی موکینو و چهرههای آیندهدار دیگری را وارد ترکیب کرده است. بازیکنان باتجربهای چون کورتوا، لوکاکو و دیبروینه نیز فعلاً به تیم برگشتهاند و به انتقال تجربه میپردازند.
افکار عمومی در بلژیک همچنان با امید و احتیاط به نسل جدید نگاه میکند. هزاران هوادار بلژیکی پس از نتایج نهچندان رضایتبخش اخیر منتظرند ببینند آیا این جوانان میتوانند مسیر نسل طلایی را تکرار کرده و این بار تاریخسازی کنند یا خیر.
ارسال دیدگاه